Μπορεί και ν' αλλάζουμε σελίδα...

Από τη συγκέντρωση των Atenistas στις 6/11/2010 στην πλ. Δημαρχείου

Να υποθέσω ότι η εκλογή του κ. Καμίνη για τη θέση του Δημάρχου στην Αθήνα σηματοδοτεί αλλαγή σελίδας στον τρόπο διαχείρισης των κοινών της πόλης μας. Εύχομαι από καρδιάς ο νέος Δημοτικός Άρχοντας να μη διαψεύσει τις προσδοκίες τόσο των ψηφοφόρων του, όσο και των Αθηναίων που υποφέροντας από τα μέτρα της κυβέρνησης, δεν τον ψήφισαν μιας και τον είδαν σαν εκπρόσωπο μιας πολιτικής δύναμης που τους έχει προκαλέσει κακό.

Είναι γεγονός ότι όσοι τον ψήφισαν αλλά και όσοι, μετά λόγου γνώσεως και προβληματισμού, απείχαν ή έριξαν λευκό και άκυρο ψηφοδέλτιο, δεν έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα τους να ελπίζουν σε μια ριζική αλλαγή των συνθηκών στην Αθήνα. Κάθε άλλο μάλιστα. Το φαινόμενο του κ. Αμυρά δείχνει το αντίθετο ακριβώς.

Η βαθιά ανεμπιστοσύνη στο πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν δείχνει παραίτηση των πολιτών από το πολιτικό γίγνεσθαι αλλά αντίθετα υπογραμμίζει την απόρριψη αυτού του προσωπικού και του τρόπου οργάνωσής του. Η χώρα ζει μια περίοδο έντονου προβληματισμού, διεργασιών και συνθέσεων που, σαν αποτέλεσμα θα έχουν αργά ή γρήγορα, ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι δυνατόν το πολιτικό προσωπικό που εν πολλοίς έχει δημιουργήσει τη διάλυση της κοινωνίας μας και τα οξύτατα προβλήματα που ζούμε σήμερα, να παραμείνει άλλο στη διαχείριση των κοινών μας υποθέσεων. Σε κανένα επίπεδο και με κανέναν τρόπο.

Επιπλέον δεν είναι δυνατόν, μετά από όλη την περίοδο οδυνηρής προσαρμογής μας στην πραγματικότητα που μας έχουν οδηγήσει οι άφρονες, για να το πω κομψά, πολιτικές πρακτικές των κομμάτων της μεταπολιτευτικής περιόδου, να παραμείνουμε αδρανείς και μοιραίοι θεατές στο ίδιο έργο. Νέοι άνθρωποι, όχι μόνο ηλικιακά, νέα σχήματα και προγράμματα δράσης αναζητούν το δρόμο τους στις μεγάλες συμμετοχές για να παίξουν το ρόλο τους στις αλλαγές που έχουμε ανάγκη να πραγματοποιηθούν. Κυρίως η αλλαγή στην νοοτροπία και στην αντιμετώπιση των συμφερόντων μας. Η εθελοντική κινητοποίηση βρίσκει έδαφος και οπαδούς. Οι Ατενίστας είναι ένα παράδειγμα, οι ψηφοφόροι του Αμυρά είναι ένα άλλο. Κινήματα που δείχνουν την επιθυμητή κατεύθυνση, γι' αυτό και ελπιδοφόρα.

Η άνοδος της φασιστικής "Χρυσής Αυγής" στα αυτοδιοικητικά όργανα της Αθήνας είναι η άλλη πλευρά των διεργασιών που συντελούνται, όσο τα πράγματα παραμένουν στην τύχη τους και στον κοινωνικό αυτοματισμό. Ελπίζω η νέα δημοτική αρχή των Αθηνών να δείξει θάρρος, έμπνευση και αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που ξεπήδησαν μέσα από την εγκατάλειψη ολόκληρων περιοχών της Αθήνας στην τύχη τους.

Προσωπικά τρέμω με ότι μας περιμένει. Οι δυσκολίες και τα μεγαλύτερα εμπόδια βρίσκονται μπροστά μας. Λεφτά δεν υπάρχουν και η φτώχεια είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Από την άποψη αυτή τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Αθήνα -και στη Θεσσαλονίκη από ότι ακούω μόλις- μου παρέχουν μια αισιοδοξία γιατί προέκυψαν σαν αποτέλεσμα κινητοποίησης ανθρώπων που νοιάζονται για τον τόπο και δεν τον εγκαταλείπουν. Σε αυτό βασίζομαι...

Οι "Άθλιοι" των Αθηνών

Ομόνοια, 25 Οκτωβρίου 2010 ώρα 11 το πρωί. πάνω από τα φρεάτια εξαερισμού του μετρό

Όταν ήμουν μικρό παιδί ακόμα, είχα δει σ' ένα περιοδικό μια φωτογραφία από τη Νέα Υόρκη. Έδειχνε έναν εξαθλιωμένο άνθρωπο, ξαπλωμένο κάτω στο πεζοδρόμιο, δίπλα σε μια λευκή μαρμάρινη σκάλα και από μπροστά του πέρναγαν άνθρωποι βιαστικοί, με σκυμμένο το κεφάλι και μεγάλο βηματισμό.

Πρέπει να έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια από τότε που είδα τη φωτογραφία αυτή και τη θυμάμαι ακόμα. Με το παιδικό μου μυαλό δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άλλοι άνθρωποι προσπερνούσαν έναν όμοιό τους που βρισκόταν κατάχαμα, προφανώς σε ανάγκη, χωρίς να του δίνουν σημασία...

Πέρασαν τα χρόνια, πάντοτε με την απορία στο μυαλό, μα σήμερα, στην πραγματικότητα της Αθήνας, έχω αρχίσει πια να καταλαβαίνω τα αναπάντητα “γιατί” της παιδικής μου ηλικίας. Εικόνες σαν αυτή που θυμάμαι ή σαν αυτή από την Ομόνοια που δείχνω εδώ, ορίζουν πια την καθημερινότητα του καθενός μας. Δεν συγκινούν. Κανένας δεν νοιώθει απορία στη θέα τους. Πιο πολύ, θα έλεγα, νοιώθουμε τρόμο και ένα σφίξιμο στο στομάχι για επαπειλούμενους κινδύνους...

Είναι φυσικό, ο καθένας μας να αναρωτιέται αν μπορεί πλέον να κάνει κάτι για την κατάσταση αυτή που καταλαμβάνει την μια περιοχή του κέντρου της Αθήνας μετά την άλλη. Λαθρομετανάστες, άστεγοι, ναρκομανείς, σε όλη την κλίμακα της εξαθλίωσης παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας, χωρίς να μας σοκάρουν ή, έστω, χωρίς να μας σοκάρουν πολύ.

Από κοντά μια στρατιά ζητιάνων, μικροπωλητών, καθαριστές τζαμιών στα φανάρια δεν αφήνουν κανένα περιθώριο σε όποιον κινείται πεζός ή με αυτοκίνητο, να ξεφύγει από το κυνηγητό τους. Και όποιος κάνει το λάθος να κάτσει σε ένα τραπεζάκι να πάρει ένα ποτό, ένα παγωτό, να πει δυο κουβέντες μ' ένα φίλο, θα δεχτεί την “επίθεση” από κάθε λογής κατατρεγμένο: μαραμένες γαρδένιες 3 ευρώ η μία, μαντηλάκια με “όσα θέλεις δώσε”, ναρκομανείς με ταρίφα “έχετε 50 λεπτά;” και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους.

Το λέω ξεκάθαρα. Κάθε φορά που βγαίνω στο δρόμο νοιώθω σαν κυνηγημένος σε ταινία όπου από κάθε γωνία ξεφυτρώνουν ζόμπι...

Έτσι έχουν τα πράγματα. Και ο φασισμός θεριεύει. Δεν μιλάω για τη Χρυσή Αυγή και τα άλλα φασιστικά μορφώματα. Μιλάω για τον φασισμό που γεννιέται και αυγατίζει πάνω στον τρόμο του φτωχού, την απελπισία του άνεργου, την ενστικτώδη αντίδραση του απειλημένου και οδηγεί στην τυφλή βία του κοινωνικού αυτοματισμού...

Από μιαν άλλη οπτική αποκαλύπτονται πάλι οι σαθρές δομές της ελληνικής κοινωνίας. Δομές πολυνομίας και αλληλοϋπονόμευσης, χωρίς ουσιαστική συνοχή και χωρίς καμία προοπτική. Σχέσεις όπου η υλική εξαθλίωση που έχει ενσκήψει αναρριπίζει τα όποια στολίδια φανερώνοντας την αθλιότητά που κρύβεται από κάτω.

Αυτή η κρίση φαίνεται, όλο και περισσότερο, πως είναι καθολική -οικονομική, κοινωνική, αξιών. Η κοινωνία μας, είναι πια φανερό, δεν διαθέτει ούτε έναν αξιόπιστο θεσμό για να αμυνθεί...

Και ύστερα με ρωτάς γιατί δεν σου γράφω...

Σαλάτες

Έτσι που έχουν τα πράγματα και όλους μας διακατέχουν ανάμικτα συναισθήματα και οι σκέψεις μας τρέχουν από το "Δόξα τω Θεώ" στο "Βόηθα Παναγιά μου", σκέφτηκα να επικοινωνησω μαζί σας δυο χειμωνιάτικες σαλάτες που, αυτές τουλάχιστον, δεν σφίγγουν το στομάχι αλλά, αντίθετα, το ευφραίνουν!..

Πρόκειται για δυο παραλλαγές πάνω στη μαρουλοσαλάτα και τη λαχανοσαλάτα, έτσι όπως τις φτιάχνω και όλοι μου λένε τι καλές που είναι. Το βασικό τους πλεονέκτημα, εκτός από τη γεύση τους, είναι ότι δεν έχουν καθόλου αλάτι. Και το βασικό τους μειονέκτημα (ας πούμε) είναι ότι, αν δεν έχετε πρέπει να προμηθευτείτε ξύδι μπαλσάμικο λευκό. Κοστίζει γύρω στα 3 ευρώ, αλλά μην τα τσιγκουνευτείτε. Μπορεί να σας γίνει τόσο απαραίτητο ώστε να προβληματιστείτε για το πώς ζούσατε τόσο καιρό χωρίς αυτό...

Σαλάτα μαρούλι με ρόκα και σπανάκι

Προαιρετικά ένα ξινόμηλο και λίγα καρύδια ψίχα. Θα χρειαστείτε, επίσης, λίγο μέλι ή μαύρη ζάχαρη

Πλύντε και κόψτε τα υλικά σε όποια αναλογία επιθυμείτε. Για μια μέτρια καθημερινή σαλάτα εγώ βάζω περίπου μισό μαρούλι, καμιά δεκαριά φύλλα ρόκα και άλλα τόσα σπανάκι. Καθαρίστε το ξινόμηλο και κόψτε το σε μικρά κυβάκια. Ρίξτε και τα καρύδια χοντροκομένα.

Σε ένα μπολ βάλτε 5 κουταλιές της σούπας (Κ.Σ.) ελαιόλαδο και δύο Κ.Σ. ξύδι μπαλσάμικο στο οποίο έχετε διαλύσει, προηγουμένως, είτε μία κουταλιά του γλυκού μέλι είτε μια κουταλιά του γλυκού μαύρη ζάχαρη. Χτυπήστε το μείγμα με ένα πιρούνι να ενωθούν τα υλικά και ρίξτε το στα λαχανικά. Ανακατέψτε πολύ καλά να πάει το μείγμα παντού. Καλή όρεξη.

Ταιριάζει με ψητά κρέατα και ψάρια και με ότι κρασί τραβάει η ψυχούλα σας.

Σαλάτα με λάχανο, καρότο, σέλινο και πορτοκάλι
Θα χρειαστείτε, εκτός από το λάχανο, ένα καρότο, λίγο σέλινο, πιπέρι καγιέν, πιπέρι μαύρο.

Καθημερινή σαλάτα για 4 άτομα: Θα χρειαστείτε ¼ από ένα λάχανο, ψιλοκομμένο και “πνιγμένο” καλά. (Το “πνίγουμε” αφού το κόψουμε στη σαλατιέρα και με καθαρά χέρια το στύβουμε δυνατά μέσα στις χούφτες μας μέχρι να το δούμε να υγραίνεται). Καθαρίζουμε ένα καρότο και το περνάμε από τον τρίφτη μέσα στη σαλατιέρα με το λάχανο. Από το σέλινο παίρνουμε 3-5 κλωναράκια και το ψιλοκόβουμε μέσα στη σαλατιέρα. Αν θέλετε, μπορείτε να τρίψετε και λίγο πιπέρι μαύρο ή να ρίξετε ελάχιστο (ίσα ίσα στη μύτη του μαχαιριού) πιπέρι καγιέν.

Σε ένα μπολ βάλτε 5 κουταλιές της σούπας (Κ.Σ.) ελαιόλαδο και δύο Κ.Σ. ξύδι μπαλσάμικο. Χτυπήστε με ένα πιρούνι ώστε να ενωθούν τα υλικά και στη συνέχεια στύψτε ένα πορτοκάλι μέσα στο λαδόξιδο και ξαναχτυπήστε τα όλα μαζί. Ρίξτε τη σος στα κομμένα λαχανικά και ανακατέψτε πολύ καλά να πάει παντού.

Κρύα και δροσερή η σαλάτα αυτή με τη χαρούμενη όψη, πάει θαυμάσια με όλα τα φαγητά του χειμώνα

Ελπίζω να τις χαρείτε και να πιείτε ένα ποτηράκι στην υγειά μου όσοι το θυμηθείτε :-)

Τελικά γνώριζε και είπε ψέμματα, εν γνώσει του!..

Να ξεκαθαρίσω κάτι.

Επιθυμώ διακαώς η σημερινή κυβέρνηση να πετύχει, τόσο το νοικοκύρεμα της ελληνικής οικονομίας όσο και την ανάταξη του ελληνικού κράτους.

Το επιθυμώ γιατί μου αξίζει σαν πολίτη. Επειδή, επίσης, τα παιδιά μας, διαφορετικά, θα πάρουν των οματιών τους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και γιατί εμείς πληρώνουμε και θέλουμε απόδειξη...

Όσο όμως και αν εύχομαι να επιτύχουν, υπομένοντας για το λόγο αυτό τη ληστρική επιδρομή στα εισοδήματά μας, τόσο από την άλλη και, με βάση τις χθεσινές δημοσιεύσεις, δεν της έχω, της κυβέρνησης, καμιά απολύτως εκτίμηση, πόσο μάλλον, εμπιστοσύνη. Και θα εξηγήσω το λόγο.

Η προεκλογική δήλωση του Γιώργου Α. Παπανδρέου, ότι “λεφτά υπάρχουν”, όπως φαίνεται και από τις αποκαλύψεις στο βιβλίο του Πέερ Σταϊνμπρουκ, πρώην αντιπροέδρου του SPD,  (Καθημερινή) αποδεικνύεται ότι δεν ήταν μια συγγνωστή πλάνη, μια εκτίμηση, δηλαδή, που απέρρεε από λάθος ή κακή εκτίμηση των συνθηκών. Ήταν, αντίθετα, μια συνειδητή επιλογή, εν γνώσει της πραγματικότητας, με σκοπό την εξαπάτηση όλων μας ή, έστω, μερίδας του πληθυσμού με σκοπό την εκλογή τους στη κυβέρνηση. Γιατί με εξοργίζει αυτό;

Πρώτα απ' όλα διότι με προσβάλλει βαθιά. Σαν αντίληψη μας θεωρεί, τους Έλληνες πολίτες, ανδράποδα και ανάξιους να οραματιστούμε κάτι καλό για τον τόπο μας, να πιστέψουμε σε αυτό και να αγωνιστούμε για την επιτυχία του.

Δεύτερον, διότι αυτή η αντίληψη εκπορεύεται από τους κατ' εξοχήν υπεύθυνους για όποια στοιχεία διαφθοράς εμφανίζει η ελληνική κοινωνία: τους διαχειριστές, δηλαδή, της εξουσίας. Από τα λιγούρια που κατεξευτέλισαν το αίτημα της “Αλλαγής” που τους έφερε στην εξουσία μέχρι τους “κουμπάρους” και τους “νταβατζήδες” που μας το παίξανε σεμνές και ταπεινές “παρθένες” ρημάζοντας τον τόπο με τη “δεξιά του κυρίου” τους. Από αυτούς που μετέτρεψαν την μεταπολίτευση από ευκαιρία για ριζική αναγέννηση της Ελλάδας, σε συμφορά και πρόσχημα για πλιάτσικο.

Πολιτικά κόμματα, λοιπόν, και πολιτικούς αρχηγούς που έχουν τέτοια αντίληψη για εμένα σαν πολίτη, τα έχω σε απόλυτη ανυποληψία και δε θα σταματήσω στιγμή να προσπαθώ να απαλλαγώ από την παρουσία τους. Ο κ. Παπανδρέου, αν θέλει να ανακτήσει, έστω κατ' ελάχιστον κάποια εκτίμηση και να διασφαλίσει, αν ενδιαφέρεται, το πολιτικό του μέλλον, πέρα από ότι πρέπει να κάνει καλά και αποτελεσματικά τη δουλειά του, οφείλει μια δημόσια συγγνώμη από την ελληνική κοινωνία για αυτό, το τόσο αποκαλυπτικό ψέμμα. Το οφείλει ακόμα και σαν πράξη διαπαιδαγώγησης προς όσους καθυστερημένους, ακόμα, δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τις πελατειακές σχέσεις.

Αλλαγή σημείου συνάντησης...

Η Ασκληπιού είναι ένας κεντρικός δρόμος των Αθηνών με μεγάλη κίνηση αυτοκινήτων, σε 24ωρη βάση, και εξαιρετικά στενά πεζοδρόμια, ιδίως από την οδό Αραχώβης μέχρι και την Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Η κίνηση των πεζών, των ΑμεΑ, των ηλικιωμένων, των μωρο-μανάδων και των παιδιών, που πανε στα 4 παρακείμενα σχολεία, αλλού εμποδίζεται βάναυσα...

 Το βγαλμένο καγκελάκι μπροστά από το παρκαρισμένο ημιφορτηγό, δείχνει ότι πρόκειται
για συνειδητή και συνεχιζόμενη παρανομία

 και αλλού γίνεται μετ' εμποδίων...

Το αστείο στη υπόθεση η πινακίδα που ενημερώνει ότι ...παρακολουθεί
την κατάσταση για λόγους κυκλοφορίας αλλά και ασφαλείας. Σωθήκαμε!..

Κοντά σε αυτό έχει αρχίσει να οξύνεται όλο και περισσότερο το πρόβλημα των εγκαταλελειμμένων σπιτιών. Νεοκλασικά ή και νεώτερα σπίτια, που παραμένουν ακατοίκητα επί δεκαετίες και αφήνονται να ρημάξουνε σε βάρος των κατοίκων, των περαστικών και του περιβάλλοντος.

Χαρακτηριστικό, και όχι μοναδικό παράδειγμα, το νεοκλασικό κτήριο στην οδό Ασκληπιού 96-96Α. Παρατημένο επί χρόνια στη φυσική φθορά, είχε αρχίσει να γίνεται απειλή για τους διερχόμενους. Φαίνεται κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν, κάποιοι κινήθηκαν και πριν δύο ή τρία χρόνια τοποθετήθηκαν σκαλωσιές και λινάτσες στην πρόσοψη, ως και να επρόκειτο να γίνουν εργασίες αναστήλωσης και αναπαλαίωσης.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα έργα αναστήλωσης  και γενικά οι οικοδομικές εργασίες
πρέπει να γίνονται σε βάρος των πεζών...

Αλίμονο. Όχι μόνο δεν γίνανε έργα, αλλά οι σκαλωσιές και οι λινάτσες κλείσανε τελείως το πεζοδρόμιο. Από τις αμέσως επόμενες ημέρες, μαζεύτηκαν στο σημείο αυτό μπάζα και σκουπίδια και, από τότε, οι πεζοί κατεβαίνουν στο δρόμο,

...τα σκουπίδια και τα μπάζα μετατράπηκαν σε εστία μόλυνσης και χαρά των αρουραίων ενώ οι περίοικοι, ειδικά της διπλανής πολυκατοικίας, στον αρ. 94, πέρα από τις επιθέσεις τρωκτικών και κατσαρίδων, κινδυνεύουν και από άτομα που μπαινοβγαίνουν από την ανοιχτή είσοδο του εγκαταλελειμμένου σπιτιού.

Το εσωτερικό δείχνει διελεύσεις και χρήσεις...

Το κερασάκι στην όλη υπόθεση, είναι οι λινάτσες που έχουν ξεσκιστεί από τον καιρό και κρέμονται θλιβερά, χαρίζοντας μαζί με τη ρημαγμένη πρόσοψη του νεοκλασικού, μια μακάβρια και καταθλιπτική εικόνα στην περιοχή.

Η καθημερινή δόση γκραν γκινιόλ των περιοίκων...

Η πολεοδομία, η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου για τη δημόσια υγεία, η τροχαία, η αστυνομία και όποια άλλη αρμόδια αρχή και υπηρεσία έχει σαν αντικείμενο της την αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων, που είναι; Τι έχουν κάνει και τι προτίθενται να κάνουν για αυτό το πολύ μικρό και συγκεκριμένο ζήτημα. Μπορεί κάποιος αρμόδιος να ασχοληθεί; Μπορεί κάποιος να μου πει πως μπορώ να κάνω κάποιον αρμόδιο να ασχοληθεί; Όχι τίποτ' άλλο, αλλά έχω βαρεθεί πια και θέλω να συναντιέμαι με το ελληνικό κράτος και σε άλλα σημεία, όχι μόνο στα ταμεία του!..

Η Πανεπιστημίου πεζόδρομος, για λίγες ώρες...

Τραπεζάκια στην πεζοδρομημένη Πανεπιστημίου

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία. Ένα σκίρτημα ελπιδοφόρο.Το προοίμιο μιας διαφορετικής Αθήνας!

Το είχε ονειρευτεί ο Τρίτσης, αλλά όταν είπε το όνειρο του φωναχτά, γέλασε το Παναθήναιον. "Μωρ' γίνονται τέτοια πράγματα...". Η κα Μπιρμπίλη το Σάββατο το πήγε παραπέρα: "Μέχρι το 2014 θα έχει γίνει" υποσχέθηκε. Το είπα στη γυναίκα μου και γέλασε: "Ωραία ακούγονται όμως αμφιβάλλω αν μπορούν να γίνουν τέτοια πράγματα".

Ακόμα και έτσι αλλά χωρίς τα αυτοκίνητα φαντάζει όμορφη...

Αναρωτιέμαι αν θέλουμε να γίνει. Άμα θέλουμε, άμα το θέλουμε πολύ, τότε θα γίνει. Το μυστικό είναι ότι για την ανάπτυξη της Αθήνας, την τουριστική και γενικότερα την οικονομική, η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου, η απομάκρυνση των αφετηριών από το κέντρο και η επέκταση του τραμ μέχρι τα Πατήσια, η μονοδρόμηση της Αχαρνών και της Πατησίων είναι πλέον ζωτικά μέτρα για την πόλη. Είναι, όμως, σημαντικό να το θέλουμε να γίνει και να το ξεκαθαρίζουμε σε κάθε περίπτωση αποφασιστικά και ζωηρά. Πιστεύω ότι έτσι θα πετύχουμε να μη δημιουργηθούν αντιστάσεις και καθυστερήσεις.

Τα παιδιά στο κατάστρωμα της Πανεπιστημίου. Ουτοπία;

Η φετεινή εκδήλωση δεν μπόρεσε να γίνει όσο εντυπωσιακή έπρεπε. Ούτε να συσπειρώσει όλους όσους υποστηρίζουν, επιθυμούν, επιδιώκουν την αλλαγή του προσώπου της Αθήνας με τρόπο φιλικό για τους Αθηναίους και τους επισκέπτες μας. Παρ' όλα αυτά, όμως, ήταν μικρό αλλά σημαντικό βήμα. Έτσι θέλω να πιστεύω. Με μεγάλη αξία. Σαν παρακαταθήκη, που υποδεικνύει μέσα από τις ελλείψεις της φετεινής διοργάνωσης και κινητοποίησης, τι και πως μπορεί και πρέπει να γίνει.

Καλή σχολική χρονιά

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς. Σήμερα θα γίνει Αγιασμός στα σχολεία. Θα γίνουν δεήσεις και θ' ακουστούν πανηγυρικοί για τη σημασία του να μάθουν τα παιδιά γράμματα.

Σε μερικά σχολεία θα πάνε και οι "επίσημοι". Πολιτευτές διαφόρων βαθμίδων που θα δηλώσουν πως η παιδεία είναι η πιο σημαντική επένδυση για το μέλλον του τόπου...

Οι ιερείς θα αναπέμψουν δεήσεις! Θα προσευχηθούν και θα ευχηθούν καλή χρονιά...

Όπως κάθε χρόνο! Όπως τόσα και τόσα χρόνια!

Αναρωτιέμαι μόνο γιατί με τόση ευλογία, υποστήριξη και παραίνεση για σπουδές, η παιδεία μας πάει κατά διαβόλου και, ούτε ο τόπος μας ούτε τα παιδιά μας βλέπουν κάποιο χαΐρι και προκοπή από αυτήν;