Όχι το Νερό...

Το νερό δεν είναι προϊόν ούτε ανήκει στο κράτος για να το πουλήσει. Είναι αγαθό συνυφασμένο με την ανθρώπινη ζωή και το κράτος απλά είναι ο εγγυητής πως το αγαθό αυτό δεν θα το στερηθεί κανείς πολίτης του.

Δεν θα κουραστώ να το λέω: Μακρυά τα χέρια από το Νερό. Πουλήστε ότι θέλετε, ιδιωτικοποιείστε την ενέργεια, τις μεταφορές, τη δημόσια γη, μακάρι και την εκκλησιαστική περιουσία. Μην ακουμπάτε το νερό. Ο αέρας και το νερό συνιστούν όρους ύπαρξης του ανθρώπου. Δεν είναι προϊόντα, δεν μπορεί να μπαίνουν υπό ατομική ιδιοκτησία κανενός! Στη Λατινκή Αμερική που προχώρησαν σε ιδιωτικοποιήσεις των υδάτινων πόρων και της διανομής του νερού, σπείρανε την εξαθλίωση. Ας μην το επιτρέψουμε αυτό!..

Τόσο δύσκολο είναι;

Ακούστηκε μια έκρηξη και υψώθηκε καπνός...

Το μεσημέρι σήμερα (14 Μαΐου, γύρω στις 1:30) στη Λαϊκή της οδού Καλιδρομίου εκτυλίχθηκε άλλη μία πράξη από το δράμα της τυφλής και παράλογης βίας που παίζεται το τελευταίο δεκαήμερο στην Αθήνα. Ήμουν εκεί και οι φωτογραφίες που ακολουθούν τραβήχτηκαν με το κινητό μου τηλέφωνο.

Ο κόσμος πάγωσε!

Άγνωστοι πέταξαν βόμβες μολότοφ στην είσοδο του Αστυνομικού Τμήματος Εξαρχείων. Δεν είναι η πρώτη φορά και για αυτό το τμήμα είναι εξοπλισμένο εξωτερικά με σύστημα πυρόσβεσης. Η συγκεκριμένη ενέργεια λοιπόν είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα την καταστροφή δύο αυτοκινήτων που ήσαν παρκαρισμένα έξω από το τμήμα, αφήνοντας σχεδόν άθιχτο το Αστυνομικό Τμήμα. 

Το Αστυνομικό Τμήμα δεν έπαθε τίποτα. Μόνο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα κάηκαν...

Στη συνέχεια οι μέχρι τώρα, άγνωστοι πυρπολητές κατηφόρισαν με τη μηχανή προς την Χαρίλαου Τρικούπη, στην αρχή της Λαϊκής Αγοράς και για να αποτρέψουν τη καταδίωξή τους από τις αστυνομικές δυνάμεις, έριξαν “τυφλά” πίσω τους άλλη μία βόμβα μολότοφ. Αυτή έσκασε πάνω σε παρκαρισμένη μοτοσυκλέτα η οποία πήρε φωτιά με αποτέλεσμα σχεδόν αμέσως να εκραγεί το ντεπόζιτο της βενζίνης και να αρπάξει φωτιά το παρακείμενο υπαίθριο ανθοπωλείο. 

Η πυρπολημένη μοτοσυκλέτα και ότι απέμεινε από το υπαίθριο ανθοπωλείο...

Τα ρούχα της ανθοπώλιδας πήραν φωτιά, τα μαλλιά της τσουρουφλίστηκαν και υπέστη εγκαύματα -δεν ξέρω σε τι βαθμό- στα μπράτσα και τα χέρια της. Πιο ψύχραιμοι περαστικοί σβήσανε τη φωτιά και η γυναίκα σωριάστηκε από το σοκ μισολιπόθυμη στο πεζοδρόμιο. Στο ίδιο σημείο, έμαθα, ότι ένας ακόμα άνδρας, διαβάτης στη Λαϊκή, είχε τυλιχτεί στις φλόγες και τον είχαν πάρει στα χέρια...

Η ανθοπώλισσα της Λαϊκής ημιλιπόθυμη στο έδαφος. Διακρίνονται τα εγκαύματα στο χέρι της.

Και αναρωτιέμαι απευθύνοντας το ερώτημα μου στους εγκέφαλους και τους εκτελεστές αυτής της “επαναστατικής” φούσκας. Τι θα γίνει ρε καλόπαιδα; Οι αστυνομικοί ασκούν βάρβαρη βία και στέλνουν διαδηλωτές στο νοσοκομείο. Εσείς, τάχα μου χτυπάτε την αστυνομία για ¨εκδίκηση” και στέλνετε, τελικά, απλούς ανθρώπους στα νοσοκομεία αλλά και στα νεκροταφεία. Προχθές ακόμα ήταν επέτειος των 3 της Μαρφίν, για να μη θυμηθώ και τα ανήλικα Αφγανάκια στα Πατήσια. Τόση βλακώδης αλλά και φονική “μαγκιά”, νομίζω, δεν αντέχεται πλέον. Πρώτα στείλατε τον κόσμο που θέλει να διαμαρτυρηθεί στα σπίτια του και τώρα τον σπρώχνετε στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής και των άλλων φασιστοειδών. Με ενοχλεί που είστε τελείως χαϊβάνια και γρουσούζηδες μαζί!

Νιώθω την ανάγκη να ρωτήσω όλους σχεδόν τους φορείς και τις οργανώσεις, αριστερούς, ακροαριστερούς, τροτσκιστές, σταλινικούς, προοδευτικούς, σοσιαλιστές, κεντρώους, Πασόκους και Νεοδημοκράτες: Τόσο δύσκολο σας είναι μια ενότητα στη βάση, ένα Μέτωπο Αλληλεγγύης και Υπεράσπισης της Δημοκρατίας και των κοινωνικών μας δικαιωμάτων. Ένα κάτι τέλος πάντων που να μας δώσει μιαν ελπίδα ότι δεν ήμαστε εγκαταλελειμμένοι σαν κοινωνία, στη διάθεση κάθε αλιτήριου;

Υπάρχει και ένα ερώτημα προς όλους εμάς τους υπόλοιπους, του γνωστούς γενικά με το όνομα “λαός”, “κοινωνία”, “εργαζόμενοι” και γενικά “μη προνομιούχοι Έλληνες”. Ως πότε ρε παιδιά; Ως πότε θα κοιτάμε τι μας κάνουν, θα ακούμε τι μας ετοιμάζουν και θα τρώμε τις σφαλιάρες που μας ρίχνουν όλοι σαν να κάνουμε ζάπινγκ στην τηλεόραση; 

Περισσότερο από ποτέ είναι αλήθεια πια, ότι όλα επαφίενται στα χέρια μας και εξαρτιούνται από το τι θα κάνουμε εμείς! Όλα! Και τα καλά και τα κακά και τα χειρότερα. Και αν πρόκειται να γίνει κάποτε κάτι καλό στον τόπο αυτό, εμείς πρέπει να το κάνουμε...

Καλέ μου άνθρωπε!.. Καλό κατευώδιο

Δείτε σχετική ειδησεογραφία

Αντικατοπτρισμοί...

Επειδή μου φάνηκε σωστό να θέλει κάποιος, τον κόσμο αυτόν να κοροϊδέψει μα και ν' αναποδογυρίσει, μπας και χαρούμε κάτι τις χωρίς φόβο πως προκαλούμε αταξία στην τάξη των πραγμάτων, κύριε αστυφύλακα μου...

Αν σας έλειψα, δεν έφυγα, εδώ γύρω γύρναγα...

Είπα, μιας και αφού χάθηκα τόσο καιρό, να σας στείλω έναν χαιρετισμό κάπως χαρωπό μα μόλις πριν έμαθα πως σύρανε και τη Πορτογαλία στην "Μηχανισμό" και είπα "γμτ δεν με αφήνουν να αγιάσω, δεν με αφήνουν..."


Είδα λοιπόν ένα βίντεο (Θα το βρείτε εδώ) που μόλις κυκλοφόρησε και έκανα σκέψεις διάφορες. 

Για όσους έχουν την υπομονή και το χρόνο να το παρακολουθήσουν,  οφείλω μια διευκρίνηση. Είναι δουλειά με φανερή -σχεδόν- σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν ταυτίζομαι με αυτόν τον χώρο και δεν με εκφράζει πολιτικά. Και στο βίντεο αυτό σημειώνω την απουσία μιας "λεπτομέρειας" που για μένα είναι ουσιώδης. Παρ' όλ' αυτά όμως αποφάσισα να το συστήσω, σε όποιον ενδιαφέρεται, για έναν λόγο: Δείχνει έναν εφαρμοσμένο τρόπο αντίληψης και αντιμετώπισης παρεμφερών προβλημάτων  με τα δικά μας, σε άλλες χώρες, ο οποίος και χρήσιμος είναι ως προς τον προβληματισμό μας και φωτίζει, ταυτόχρονα, τις δυνατότητες κάποιων πρακτικών που μπορούν να αναπτυχθούν και εδώ. Στην ίδια κατεύθυνση είδαμε πριν κάποιες ημέρες και το ντοκιμαντέρ του "Εξάντα" για την Αργεντινή. Στο συγκεκριμένο βίντεο του DebtOcracy, ενδιαφέρον έχει η ανάπτυξη της έννοιας του "απεχθούς" και του "παράνομου" χρέους. Δίνει στοιχεία για να σκεφτούμε επάνω σε αυτό. Επίσης ενδιαφέρον έχει, σε ένα σημείο, η αντίδραση της κρατικής γραφειοκρατίας, σε διαδικασίες διαλεύκανσης εγκλημάτων και κάθαρσης.

Σε πολλά άλλα σημεία πολλοί μπορεί να έχουν αντίρρηση και διαφορετική άποψη. Η "λεπτομέρεια" της οποίας την απουσία επεσήμανα παραπάνω είναι ότι τόσο αυτό το ντοκιμαντέρ, όσο και αυτό του "Εξάντα" δεν λαβαίνουν υπόψη τους δύο, σημαντικούς για εμένα, παράγοντες:

Ο ένας είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα και, όντας συνδεδεμένη με το ευρώ, κοινό νόμισμα για όλες τις χώρες της ευρωζώνης, δεν μπορεί να ακολουθήσει μια δική της νομισματική  πολιτική, παρά μόνο επιστρέφοντας στη δραχμή και αποχωρώντας από την ΕΕ. Μπορώ να το δεχτώ μόνο με τον όρο να μου πει κάποιος, με ποιον τρόπο, πότε και με τι θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και τίνος τα δραχμοποιημένα κεφάλαια θα επενδυθούν σε παραγωγικές επενδύσεις.

Ο δεύτερος και πιο σημαντικός παράγοντας, στον οποίον δεν υπάρχει αναφορά, είναι ότι ενώ σκοτωνόμαστε στη δουλειά, τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα, δεν παράγουμε προϊόντα με ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που να δημιουργούν σταθερή ροή πλούτου, είτε αυτά κατευθύνονται στην εσωτερική αγορά είτε, ακόμα περισσότερο, στη διεθνή. Το Ακαθάριστο Εθνικό μας Προϊόν, στερείται ...ενδιαφέροντος προϊόντος! Οι δυο βασικές "βιομηχανίες" της χώρας μας είναι ο τουρισμός και ο εφοπλισμός. Η πρώτη εξαρτάται από την εισροή τουριστών, άρα δεν ελέγχεται από εμάς, και η δεύτερη από το εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο μόνο τάσεις αυτοκτονίας δεν το διακρίνουν. Αντίθετα από εμάς, ο Ισημερινός, στο παράδειγμα του Debtocracy, διαθέτει πετρέλαια και η Αργεντινή, εκτός των άλλων, τρόφιμα και μιαν τεράστια εσωτερική αγορά. Έχουν κάτι να πουλήσουν και να αντλήσουν από αυτό τα μέσα για να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους.

Εδώ που έχουμε φτάσει πια, πιστεύω ότι σαν κοινωνία έχει ενδιαφέρον ο ανοιχτός, ακόμα και ο αντιθετικός, διάλογος όλων όσων έχουν κάτι να πουν για το "τι να κάνουμε" και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε, τόσο άμεσα όσο και στρατηγικά και ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του πολιτικού κόσμου που θα μας οδηγήσει. Διότι, κατά τη γνώμη μου πάντα, ο πολιτικός κόσμος ή, όπως προτιμώ να τους λέω,  το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που επανδρώνει τα κόμματα αλλά και τις ανώτερες βαθμίδες του κρατικού μας μηχανισμού, βαρύνεται συνολικά και εξ αδιαιρέτου για την καταστροφή που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, έχω τη γνώμη, δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη λύση των προβλημάτων μας σε αυτούς που τα προκάλεσαν, ούτε και επιτρέπεται για λόγους στοιχειώδους δικαιοσύνης, να τους παρέχεται η δυνατότητα να παρουσιάζονται σαν σωτήρες.

Ακόμα και η Αριστερά, όπως είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, δεν έχει δικαίωμα να επικαλείται το αναμάρτητο, μιας και εξ αιτίας της έχουν διαλυθεί και απομαζικοποιηθεί όλες οι μαζικές οργανώσεις, σε σημείο που η "Κοινωνία των Πολιτών", στη χώρα μας, να είναι πια μία έννοια κενή περιεχομένου, για να μη πω άγνωστη τελείως στους πολλούς.

Στο έγκλημα αυτό η Αριστερά στην Ελλάδα είναι συνένοχη και με ειδικό βάρος. Διότι ναι μεν δεν κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια επειδή,  φοβάμαι απέφυγε συνειδητά και επιμελώς να το κάνει, ήταν όμως παρούσα σε όλες τις μαζικές οργανώσεις, σωματεία και συλλόγους κάθε μορφής και αντικειμένου. Παρουσία, όμως, που ξεκινούσε και ολοκληρωνόταν στην παραταξιακή επικράτηση της μιας κομματικής, τάχα μου μετωπικής, παράταξης έναντι των άλλων. Η κατάρα των "παρατάξεων" διέλυσε τα πάντα, μην αφήνοντας καμία μαζική και αξιόμαχη οργάνωση της κοινωνίας όρθια. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα άμαζα συνδικάτα και την πλήρη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων, για να κατανοήσει την ανυπαρξία μαζικού και αποτελεσματικού συνδικαλιστικού και εν γένει μαζικού κινήματος.

Δεν έφερε μόνη της η Αριστερά αυτήν την καταστροφή. Το ΠΑΣΟΚ  μαζί και η ΝΔ έκαναν και κάνουν τα πάντα για να κυριαρχήσουν παραταξιακά σε κάθε οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών. Αυτό για το οποίο κατηγορώ όμως την Αριστερά, είναι ότι ενώ διέθετε τα ιδεολογικά και θεωρητικά εφόδια για να αντισταθεί σε αυτή την λαίλαπα του "παραταξιακού" διαμοιρασμού των κοινωνικών οργανώσεων, δεν αντέδρασε ούτε το κατήγγειλε αλλά, αντίθετα, συμμετείχε και αυτή με ενθουσιασμό στο γκρέμισμα της κοινωνικής συνοχής, μη  και χάσει το ποσοστό "πολιτικής επιρροής" της επάνω στη κοινωνία. Ο κόσμος βέβαια έφυγε από όλες τις μαζικές οργανώσεις και αυτές απέμειναν μόνον με όσους κάνουν καριέρα έχοντας σαν όχημα τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αυτά. Α! Και με το ΠΑΜΕ, τον προθάλαμο των υπό στρατολόγηση μελών του ΚΚΕ, να παριστάνει τη μετωπική οργάνωση...

Με αυτά τα κόμματα εξουσίας, λοιπόν και με αυτήν την Αριστερά, δεν έχει χαΐρι ο τόπος. Έστω και αν κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία λένε, ενίοτε, και κάποιες σωστές κουβέντες.

Τέλος πάντων. Για να μην είμαι μίζερος και αρνητικός ας κάνω και δυο προτάσεις: Να διώξουμε όλες τις κομματικές παρατάξεις από σωματεία, συλλόγους, συνδέσμους κ.λπ. προτείνοντας κοινά ψηφοδέλτια με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα προβλήματα μας και όχι για την προσωπική τους ανέλιξη σε κάποιο κόμμα. Και δεύτερον, να απαιτήσουμε σε πολιτικό επίπεδο, την πλήρη και ριζική αναδιάρθρωση του θεσμού της παιδείας, ώστε να καταστεί φορέας παραγωγής γνώσης και στρατηγικός παράγοντας, συνακόλουθα, καινοτομίας και πλούτου.

Ροκανίζοντας το χρόνο...

Γεια σας και χρόνια πολλά για όλους

Η νέα χρονιά δεν θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη, τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο. Ατομικά και σε στενό κύκλο όμως μπορεί ο καθένας μας να κάνει θαύματα. Μικρά ή μεγάλα. Αυτό εύχομαι να συμβεί στον καθένα.

Στάθηκα αρκετές μέρες μακριά από το bloging. Από τη μια ήταν οι φοβεροί κουραμπιέδες της Αγγελικής που δεν μου άφηναν περιθώριο να σκεφτώ κάτι άλλο... Είχα μεγάλη ανάγκη να μπω σε “εορταστικό κλίμα”, να νιώσω χαρούμενος και εξωστρεφής, να κάνω ευχές, να βγάλω φωτογραφίες, να γνωρίσω νέους ανθρώπους, να πω δε βαριέσαι, βρε παιδί μου...

Από την άλλη δεν έγινε και τίποτα συνταρακτικά διαφορετικό, κάτι ικανό να ταρακουνήσει την πνευματική μου ραστώνη...

Το μνημόνιο πορεύεται as usual, τα μαγαζιά κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο με τον ίδιο αθόρυβο ρυθμό, οι τράπεζες εξακολουθούν να αγωνιούν, όπως πάντα, για την ευημερία μας :-).

Το κέντρο της πόλης, ως συνήθως, κατειλημμένο από αδιέξοδες απελπισίες αλλά και στοχευμένους παραλογισμούς. Θαρρείς και κάθε προσπάθεια να μαζέψουμε τις δυνάμεις μας, οδηγεί στο να διαλυόμαστε με μεγαλύτερη ορμή...

Οι ζητιάνοι, άλλοι με πλάνο μάρκετινγκ, αλλά και πολλοί από αδήριτη ανάγκη, αυξάνονται με σταθερό ρυθμό στους δημόσιους χώρους, αλλά όμως, απωθούνται όλο και πιο αποτελεσματικά στο κοινωνικό ασυνείδητο, ώστε τελικά  να περνάμε ανάμεσά τους ωσαν να είναι αόρατοι! 
Οι λαθραίοι μετανάστες, από όλο τον κόσμο, συρρέουν κάθε μέρα σε ικανοποιητικό αριθμό. Όλα κανονικά. Καμμιά ανησυχία και από εκεί!

Οι άνεργοι ξέρουν ότι θα παραμείνουν άνεργοι, οπότε δεν ανησυχούν γι' αυτό. Φοβούνται μόνο μήπως και κάπου  βρουν δουλειά χωρίς να τους πληρώνουν, αλλά και αυτό στα αναμενόμενα είναι...

Πολιτικά στον ορίζοντα δεν φαίνεται κάποιος σχηματισμός ικανός να μοιράσει δυο γαϊδουριών τ' άχυρο, ενόσω η κυβέρνηση που εκλέξαμε έχει αναγάγει σε ...ρουτίνα την εξαγγελία νέων μέτρων κάθε δεύτερη εβδομάδα, συντηρώντας την απαισιοδοξία μας σε αξιοζήλευτα επίπεδα. 

Γενικώς η εικόνα μοιάζει με επίκαιρα από βομβαρδισμό, σε slow motion και κλειστό ήχο, που τα παρακολουθείς πίσω από χοντρά τζάμια... Δεν είναι η χώρα μας αυτή, κι ας την λένε “Ελλάδα”, δεν είμαστε εμείς αυτοί που τους συμβαίνουν όλα αυτά, μα κάποιοι άλλοι που έχουν το όνομα μας...

Με όλ' αυτά μπροστά μου, έχω την αίσθηση πως ροκανίζουμε το χρόνο, σε ένα game όπου ο αντίπαλος κάνει προπόνηση σε βάρος μας ενώ, εμείς, δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας και περιμένουμε τον διαιτητή, με τη ψυχή στο στόμα, να σφυρίξει τη λήξη!..

Φασίνα με τους Atenistas

Την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου, αποφάσισα να ανταποκριθώ στο κάλεσμα των Ατενίστας για φασίνα στην περιοχή της Ομόνοιας. Κίνητρό μου στάθηκε η ανάγκη να συμμετάσχω σε μια εκδήλωση όπου, μαζί με άλλους, θα μπορούσα να εκφράσω έμπρακτα τη διεκδίκηση μου σε ένα τμήμα από το κέντρο της πόλης, που από πολύ παλιά (πριν ακόμα τα κύματα των μεταναστών την κατακλύσουν μαζί με τους ναρκομανείς) έχει αφεθεί στην απαξίωση και στην υποβάθμιση.

Στην περιοχή που ορίζεται από την πλατεία Ομονοίας, την πλατεία Μεταξουργείου και την πλατεία Βάθης μέχρι το Μουσείο, ένα από τα πιο ζωντανά τμήματα της πόλης συμβιώνει με την πορνεία, τη διακίνηση ναρκωτικών και τους εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες. Στα τελευταία χρόνια προστέθηκε και το τμήμα από την Ομόνοια, την πλατεία Δημαρχείου και, από εκεί, κάτω στην πλατεία Κουμουνδούρου και από εκεί στον Κολωνό, όλο το κομμάτι μέχρι την πλατεία Μεταξουργείου. Η πλατεία Θεάτρου, κρυμμένη κάπου εκεί πίσω από την οδό Μενάνδρου και την Ευριπίδου, έχει μετατραπεί σε μια σύγχρονη Αυλή των Θαυμάτων και κανένας, που δεν έχει δοσοληψίες με την περιοχή, δεν αποφασίζει να περάσει από εκεί μετά το απόγευμα μέχρι το πρωί. Είναι η περιοχή όπου εκτός από τον μεγαλύτερο εμπορικό τζίρο της πόλης πραγματοποιείται, ίσως, και ένα μεγάλο τμήμα από τον παράνομο τζίρο της πορνείας, του πάσης φύσεως λαθρεμπορίου, των  ναρκωτικών και της εκμετάλλευσης των λαθρομεταναστών. Αυτή η περιοχή βγάζει, με δυο λόγια, πολύ χρήμα! Μα πάρα πολύ χρήμα... Και όμως εμφανίζει εικόνα εξαθλιωμένης τριτοκοσμικής πόλης, βουτηγμένης στη βρωμιά και στην εξαθλίωση. Σαν να φωνάζει: μείνε μακρυά, μην πλησιάζεις. Και εν πολλοίς το έχει πετύχει. Η πλειονότητα των κατοίκων της πόλης έχουν αποστρέψει το πρόσωπο τους από την περιοχή που, το βράδυ στα σκοτεινά στενά της, παρουσιάζει εικόνα Sin City...

Με αυτά κατά νου ομολογώ ότι με διέκρινε ένας σκεπτικισμός, σχετικά και με τη συγκεκριμένη εθελοντική επιχείρηση καθαριότητας των Atenistas. Από πρακτική άποψη, κάποιος θα μπορούσε να τη θεωρήσει έως και άσκοπη. Ήδη σήμερα οι καθαρισμένες επιφάνειες θα έχουν σκεπαστεί με αφίσες και συνθήματα εκ νέου. Παρ' όλ' αυτά, αποφάσισα να συμμετάσχω. Βρίσκω ότι η κοινωνική μας συνείδηση έχει αμβλυνθεί εξαιρετικά μέσα από σχολιασμούς και σχετικοποιήσεις, κι ένα ξεκόλλημα έστω και χωρίς άλλο αποτέλεσμα εκτός από το προσωπικό "ξεκούνημα", είναι μια θετική πράξη.

Atenistas επί το έργον. Ξεκόλλημα αφισών και καθάρισμα της εισόδου του από
τη δεκαετία του 1980 πυρπολημένου MINION

 Πήγα λοιπόν. Δεν ήταν πολύς ο κόσμος που είχε κινητοποιηθεί. Ήταν όμως όμορφος, ζωντανός και ενθουσιώδης.

 Η δουλειά που έπρεπε να γίνει δεν ήταν και τόσο εύκολη. Πολλά διαφημιστικά αυτοκόλλητα ήσαν από χαρτί το οποίο κάνει σώμα στην επιφάνεια που κολλιέται και δεν βγαίνουν καθόλου εύκολα. Πολλά συνθήματα με spray είχαν ποτίσει το μάρμαρο στις κολώνες και μόνο μετά από διάφορα κοκτέιλ διαλυτικών και επίπονο τρίψιμο άρχισαν να υποχωρούν. Αφίσες και διαφημιστικά ήσαν κολλημένα πολύ ψηλότερα από το ύψος ενός ανθρώπου με αποτέλεσμα να χρειάζεται σκάλα για να τα πλησιάσεις.

Η ανοργανωσιά μου ήταν υπεύθυνη που δεν κατέβηκα εφοδιασμένος με τα κατάλληλα εφόδια για τη δουλειά που έπρεπε να γίνει. Παρ' όλ' αυτά, όμως, βρήκα εκεί και μπόρεσα να συμβάλω έτσι στην προσπάθεια. Όχι για πολύ, είναι αλήθεια, αλλά για όσο άντεχα. Μου άρεσε που έκανα κάτι μαζί με άλλους και, μάλιστα, αρκετά νεότερους και άρχισα να σκέφτομαι πως έστω και γι' αυτό μονάχα, άξιζε τον κόπο. Τι στο καλό; Ένοιωθα σα να συμμετέχω στην προετοιμασία μιας γιορτής, αν με καταλαβαίνετε τι λέω...

Εικόνες σαν αυτής της όμορφης κυρίας ζωσμένης με την ποδιά της κουζίνας έδιναν μιαν ατμόσφαιρα "οικογενειακή" και εμπόδιζαν τους περαστικούς να σκεφτούν πως πρόκειται για ακόμα ένα συνεργείο καθαρισμού που κάνει τη δουλειά του...

 Από την άλλη δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως οι περαστικοί, σκουντούφληδες και βιαστικοί δεν μοιάζανε ν' αντιλαμβάνονται και πολύ τι ακριβώς συνέβαινε μπροστά στα μάτια τους...

Έπεσε λοιπόν χοντρή δουλειά!.. Ακόμα και στις πιο δύσκολες και πιο βρώμικες γωνιές...

μέχρις ότου σταθεί δυνατόν οι τοίχοι ν' αποδοθούν ξανά "καθαροί στην κοινωνία" με μια διακριτική και εύκολα αποκολλήσιμη επιγραφή

Έτσι για την ιστορία! Η οποία εν τέλει -όπως σκεφτόμουνα αποχωρώντας- σε μεγάλο βαθμό γράφεται και από μικρές καθημερινές και φαινομενικά άσκοπες δραστηριότητες, για να μη λέμε πράξεις... Μα πιο πολύ και από αυτό, που ίσως ν' ακούγεται και λίγο μεγαλόσχημο, είχα εισπράξει αυτή την εικόνα,

παιδιών ευχαριστημένων από αυτό που έκαναν, σαν μια μικρή απόδειξη των πόσων είναι διατεθειμένα να προσφέρουν στην κοινωνία... Ευχαριστώ Atenistas

Ιδεολογία είναι...

William-Adolphe Bouguereau: Orestes Pursued by the Erinyes, 1862

Σε μια συζήτηση που έγινε με πολύ πάθος στο blog του CsLaKoNaS σχετικά με το Πολυτεχνείο, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που προέκυψαν στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, ειπώθηκαν αρκετά και η συζήτηση κατάληξε κάποια στιγμή στην ακόλουθη στιχομυθία:

ΑΕΡΙΚΟ: “(...) Τα ιδεολογήματα σε τούτο χρησιμεύουν: να ομαδοποιούν και να χειραγωγούν πλήθη, εν πολλοίς ανόμοια, προς πορισμό ισχύος και εξουσίας από κάποιους ελάχιστους ή και μεμονωμένους. Και οι ιδεολογίες είναι τα manuals για τη συγκρότηση "στρατών", συχνά απολύτως (δολο)φονικών. Μη ξεχνάμε και τη μέγιστη ιδεολογική κατασκευή της "Θρησκείας" σε τι πελάγη αίματος και κατακτητικής ευτυχίας καθοδήγησε τους "πιστούς" προς όφελος των ταγών τους. Ακόμα και σήμερα”...

CsLaKoNaS: “Και ερχόμαστε τώρα σε ένα ακόμα πολύ σημαντικό σημείο της κουβέντας.
Πιστεύεις ότι χρειάζονται οι ιδεολογίες σήμερα; Και αν ναι σε ποια μορφή;
Εγώ πιστεύω ότι ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από ιδεολογίες. Πρέπει να αποκτήσει Αρχές. Μπορεί και να είναι το ίδιο πράγμα αλλά στο μυαλό μου το σύστημα Αρχών - Αξιών δε μπορεί να σκλαβώσει το μυαλό του ανθρώπου, σε αντίθεση με τα ιδεολογικά συστήματα.”

------------------------------------------------------------------------------------------

Κατ' αρχάς θεώρησα το ερώτημα πολύ σημαντικό και πιστεύω ότι απευθύνεται και αφορά τον καθένα μας, ιδιαίτερα σε αυτήν την εποχή έντονης κρίσης σε όλα τα επίπεδα που διανύουμε. Έτσι, μαζί με μια πρώτη απάντηση εκ μέρους μου, αποφάσισα να μετατρέψω το ερώτημα αυτό σε αυτόνομη ανάρτηση και να προκαλέσω, αν σταθεί δυνατόν, μια γενικότερη συζήτηση με όποιον θα ήθελε να συμμετάσχει.

ΑΕΡΙΚΟ: “Σε ό,τι με αφορά, τη γνώμη μου για τις ιδεολογίες την είπα πιο πάνω. Δεν είναι, όμως, εύκολο να τις πολεμήσεις μιας και η τάση για ιδεοληψία και επιβολή είναι σχεδόν έμφυτη στο ανθρώπινο είδος. Πάντα κάποιος θα προωθεί μια ιδεολογία και κάποιοι θα ανακαλύπτουν σε αυτήν το νόημα της ζωής τους. Ας μην έχουμε αυταπάτες.

Αυτό που πιστεύω ότι χρειαζόμαστε είναι τρία πράγματα:

1. Λογικό και νηφάλιο λόγο.
2. Όρκο πίστης στη Δημοκρατία, τουτέστιν αποφάσεις στη βάση της πλειοψηφίας και λειτουργία με απόλυτο σεβασμό της μειοψηφίας
3. Συνταγματική κατοχύρωση της κοινωνικής δικαιοσύνης ως θεμελιώδους συνεκτικού ιστού της κοινωνίας μας.

Κάθε, μα κάθε, άνθρωπος έχει το δικό του αξιακό σύστημα. Το διαμορφώνει με την αγωγή, την παιδεία, τα βιώματα, τις κοινωνικές εν γένει προσλαμβάνουσες και τη ψυχοσύνθεσή του. Πιστεύω ότι η αναγνώριση και η προστασία αυτής της ιδιότητας είναι θεμελιώδης για την επικράτηση της νηφαλιότητας και της λογικής στο λόγο.

Κάθε, μα κάθε, πολίτης θέλει να μπορεί να εκφράζει τη γνώμη του, όσο διαφορετική και αν είναι από του διπλανού του, χωρίς περιορισμούς, πάνω σε κάθε τι που τον ενδιαφέρει ή τον αφορά. Νομίζω ότι ο απόλυτος σεβασμός αυτού του δικαιώματος είναι το πιο ισχυρό τείχος προστασίας απέναντι στην αυθαιρεσία της όποιας εξουσίας. Κάθε παρεμπόδιση ή περιορισμός του ας πούμε ότι υποσκάπτει τη Δημοκρατία και τη ζημιώνει αναλόγως.

Καί, τέλος, θεωρώ πάρα πολύ σημαντική την ανάγκη να προσφέρουμε όλοι, ανάλογα με τις δυνάμεις μας και να κατατείνουμε στην ενδυνάμωση της κοινωνίας συνολικά και όχι μόνο στην ατομική μας ικανοποίηση. Η Κοινωνική Δικαιοσύνη είναι όχι μόνο στέρεο θεμέλιο για την κοινωνική συνοχή αλλά  και σίγουρο κριτήριο για το αν μια κοινωνική δομή αξίζει να επιβιώσει ή να ανατραπει!”

Περιττό να σημειώσω πόσο σημαντική θεωρώ τη γνώμη και τη συμμετοχή όλων σας στη συζήτηση αυτή. :-)