Με ρωτάς γιατί δεν σου γράφω...

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον τόπο μας είναι, με μια λέξη, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!  Ένας βομβαρδισμός, μια επίθεση ξένου στρατού, μια θεομηνία διαστάσεων Αποκάλυψης δεν θα προκαλούσε τέτοια ισοπέδωση, απαξίωση και προσωπικά δράματα, όσο οι αποφάσεις που ανακοινώνονται από στιγμή σε στιγμή και αφορούν ιδιαίτερα τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού, ενώ αφήνουν στο απυρόβλητο τους φυσικούς ενόχους που έφεραν αυτήν την καταστροφή.

Οδηγηθήκαμε σε σφαγή από ένα πολιτικό σύστημα το οποίο εμπιστευτήκαμε σχεδόν τυφλά. Εδώ και σαράντα χρόνια, σχεδόν, το 80% της ελληνικής κοινωνίας συντάχτηκε γύρω από τις δυνάμεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, διακηρύσσοντας, έτσι, την εμπιστοσύνη του στη διακυβέρνηση της χώρας στο πλαίσιο της "ἁνοιχτής οικονομίας", της δημοκρατικής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία και. όλα αυτά, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πολιτικό στίγμα της Ελληνικής κοινωνίας για όλη αυτή την περίοδο από το 1974 μέχρι σήμερα χαρακτηρίζεται από τη σταθερή προσήλωση της πλειονότητας στις τρεις αυτές σταθερές.

Σήμερα αυτές οι τρεις σταθερές αποδεικνύονται καταστροφικές όχι μόνο για τις προσδοκίες αλλά και για την όποια υλική βάση κατάφερε να δημιουργήσει η ελληνική κοινωνία σε αυτά τα περίπου σαράντα χρόνια. Βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα να αναιρούνται με συνοπτικές διαδικασίες, ωσάν να είναι προϊόντα εγκλήματος. Ανθρώπους ήδη φτωχούς, να λοιδορούνται ως συνένοχοι στην οργιώδη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, και να καταδικάζονται σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια. Μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε, επίσης, αυτή την όποια, παραγωγική βάση διαθέτουμε, να οδηγείται στον αφανισμό μέσα από μια μακροχρόνια ύφεση. Και, φυσικά, μια νεολαία έτοιμη ή να πάρει των οματιών της μήπως και βρει καλύτερη τύχη σε άλλες χώρες ή να κάψει ό,τι βρει μπροστά της.

Και όμως στεκόμαστε άφωνοι, σαν κοινωνία. Παγωμένοι, σα να βλέπουμε την ιστορία κάποιων άλλων σε μιαν οθόνη και όχι τις ζωές μας να γίνονται μπάχαλο.

Και αύριο, ημέρα Πρωτομαγιάς στην Αθήνα το ΠΑΜΕ (λέγε με ΚΚΕ) θα διοργανώσει τη δική του συγκέντρωση ιδεολογικής ορθοδοξίας, Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μαζέψει τις συνιστώσες του σε άλλο σημείο. Και η ΓΣΕΕ θα μείνει μόνη με τη δική της συγκέντρωση. Και οι μετέχοντες στην μια θα βρίζουν τους μετέχοντες στην άλλη...

Εδώ είμαστε λοιπόν! Το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούμαστε να κάνουμε επιλογές χαρακτηρίζεται, αφενός, από τα δύο κόμματα εξουσίας που έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας όλα αυτά τα χρόνια και, άρα, για ό,τι αντιμετωπίζουμε σήμερα και, αφετέρου, από ένα διαλυμένο και απομαζικοποιημένο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, εξ αιτίας της παραταξιακής πολιτικής των κομμάτων, της Αριστεράς μη εξαιρουμένης.

Και μετά με ρωτάς γιατί δεν σου γράφω;

Ας ξαναγίνουμε Έλληνες...

Κρεμύδι και ελιά με παξιμάδι κριθαρένιο. Μια λιχουδιά από τα παλιά!

Ας ξαναγίνουμε Έλληνες, λοιπόν...
Τουτέστιν λιτοδίαιτοι και αυτάρκεις!
Φτωχοί αλλά αξιοπρεπείς.
Εργατικοί και καχύποπτοι στους αεριτζήδες.
Να μη χρωστάμε κανενός
και να έχουμε ψηλά το κεφάλι!

Έστω κι αν πρέπει να περάσουμε για όσο χρειαστεί
με ελιές και κρεμμύδι και παξιμάδι κριθαρένιο.

Και για κάθε ...Βατοπεδινό
ή ...εξωχώριο λαμόγιο
να έχουμε μια κουβέντα κοφτερή
και μια μαγκούρα πρόχειρη.
Γιατί αυτοί και η νοοτροπία τους
μας κατέστρεψαν!..
Και όσο να κλείσει ο κύκλος αυτός
να έχουμε ξεκαθαρίσει, μακάρι, με τα τσακάλια
και τα τσογλάνια οριστικά!..

Στο μεταξύ ας ξαναγίνουμε παρέα
μ' ένα κρεμμύδι. λίγες ελιές και παξιμάδι κριθαρένιο.

Δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος...
Απλά θέλει ξαναχτίσιμο.

Κοινωνία: Αντικατοπτρισμοί και παρανοήσεις

Στις μέρες μας όλο και περισσότεροι χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας ως αντιδραστική. Άλλοι την λένε διεφθαρμένη ή καθυστερημένη. Συχνά την χαρακτηρίζουμε ρατσιστική, αδιάφορη, αποχαυνωμένη κ.λπ.

Σχεδόν δεν υπάρχει απαξιωτικός χαρακτηρισμός που να μην έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την ελληνική κοινωνία. Κοντά σ' αυτό το φαινόμενο συμβαίνει κι ένα ακόμη: όσο γιγαντώνονται οι φωνές που καταγγέλλουν το χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας, τόσο γιγαντώνεται και το αίσθημα της ενοχής των πολιτών για την κατάντια της κοινωνίας τους. Πολλοί επιμένουν σε αυτό και αρκετοί επικεντρώνονται σε αυτό αποκλειστικά. Οι περισσότεροι το κάνουν καλόπιστα. Μερικοί, ίσως, όχι. Το βασικό επιχείρημα είναι: αφού "εμείς είμαστε η κοινωνία" δεν μπορεί παρά να φταίμε εμείς -συλλογικά και κατά μόνας- για ό,τι αρνητικό τη χαρακτηρίζει. Ακούγεται λογικό και μοιάζει σωστό σαν συμπέρασμα. Όμως δεν είναι!

Η κοινωνία δεν είμαστε εμείς, δηλαδή, ο καθένας χωριστά ή όλοι μαζί, έτσι άσχετα, αλλά ο συνασπισμός μας πάνω στη βάση μιας συνθήκης, ενός "συμβολαίου", που μας συνέχει γύρω από ένα σύστημα παραγωγής πλούτου και μια μέθοδο διανομής αυτού του πλούτου. Χωρίς αυτό, δεν υπάρχει κοινωνία. Και η συνθήκη αυτή, βέβαια, δεν έπεσε από τον ουρανό. Από ανθρώπους προέκυψε και άνθρωποι την αποδέχτηκαν αν και σε πολλούς μάλλον επιβλήθηκε.

Όπως ένα χαρτονόμισμα, όμως, δεν είναι πραγματικός πλούτος αλλά ένα πιστοποιητικό που αντιστοιχεί σε κάποιο ποσοστό πραγματικού πλούτου, έτσι και η κοινωνία που καταγγέλλουμε με κάθε τρόπο, δεν είμαστε εμείς αλλά ο αντικατοπτρισμός μιας "συμφωνίας" που όλο και περισσότεροι δεν θέλουμε να τιμήσουμε και, πολύ περισσότερο, να τηρήσουμε στην πράξη. Και ο λόγος, για αυτό,  είναι ουσιώδης: Όλο και περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε, νιώθουμε, πιστεύουμε, υποχρεωνόμαστε να το δούμε, ότι η συμφωνία που μας κάνει κοινωνούς μεταξύ μας και μας δεσμεύει τον έναν απέναντι στον άλλον, αναφέρεται σε ένα σύστημα παραγωγής, που (στην Ελλάδα τουλάχιστον) ούτε πλούτο παράγει, ούτε έντιμους και αξιόπιστους κανόνες κατανομής, αυτού του πλούτου, εξασφαλίζει.

Εδώ είμαστε! Ξέρουμε τι δεν θέλουμε αλλά δεν ξέρουμε τι θέλουμε να γίνει. Κανείς δεν έχει να προτείνει κάτι, τουλάχιστον, αξιόπιστο. Και οι πιο έντιμοι συμπολίτες μας, έντρομοι από το βάρος της ενοχής που τους φορτώνει η αντίληψη ότι η "κοινωνία είμαστε εμείς", ζητούν να αλλάξουμε οι ίδιοι και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Και καθημερινά αποδεικνύεται ότι όσο καλύτεροι και να γίνουμε "επί του προσωπικού", δεν μπορούμε και, μάλιστα επ' άπειρον, να μείνουμε μακριά από τα συμφέροντά μας, τα ατομικά και τα ομαδικά, όπως αυτά διαμορφώνονται από τη θέση μας μέσα στην ελληνική κοινωνία. Την ώρα μάλιστα, που μας διαγκωνίζουν, ή νομίζουμε ότι μας διαγκωνίζουν άλλοι, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Και έτσι καταλήγουμε στην "ατομική" αντιμετώπιση, στην "προσωπική" λύση και... γαία πυρί μιχθείτω. Διότι το ζήτημα δεν είναι να "αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι" -πράγμα που είναι σημαντικό οπωσδήποτε- αλλά να αλλάξουμε τη συμφωνία που μας συνέχει! Αποτελεί κοινό τόπο, όλοι το γνωρίζουμε ότι, εμείς οι Έλληνες, μόλις βρεθούμε στο εξωτερικό, στα πλαίσια κοινωνιών που λειτουργούν πάνω σε μια οικονομική βάση που παράγει πλούτο και τον κατανέμει με σχετικά αξιόπιστους και γενικής ισχύος κανόνες και, να το πούμε κι αυτό, φροντίζουν για την όσο γίνεται πιο αυστηρή τήρησή τους, τότε, ω του θαύματος! Ο "ξεφτίλας" και "απροσάρμοστος" νεοέλληνας, γίνεται αμέσως καλύτερος άνθρωπος. Ένας τύπος και υπογραμμός, που λένε.

Εδώ είμαστε! Στο σημείο που έχουμε φτάσει, μπορούμε να μιλάμε για, σχεδόν, ολοκληρωτική εκτροπή των κοινωνικών σχέσεων στην Ελλάδα γιατί, ακριβώς, η βάση της "κοινωνικής μας συμφωνίας" μπάζει από παντού και, έχοντας χάσει από καιρό την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητά της, έχει συμπαρασύρει στην κρίση όλο το κρατικό και θεσμικό εποικοδόμημα. Και κάθε καινούργιο πρόβλημα που έρχεται να προστεθεί, είτε λέγεται "μετανάστες", ή "spreads", ή "εγκληματικότητα και τρομοκρατία" ή "άρνηση των ταξιτζήδων να βάλουνε ταμειακές μηχανές" κ.λπ., μας τρελαίνει όλο και περισσότερο.

Όπως έχουν τα πράγματα, οι Έλληνες, οδηγούμαστε με ταχύτητα στην ανάγκη να θέσουμε τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων. Ας γίνει! Αλλά προς θεού, όχι για να εξακολουθήσουμε να βρίσκουμε δανεικά και να ζούμε με αυτά. Αυτό ας σταματήσει κάποτε. Διότι αν δεν γίνει, όσο μπορεί πιο σύντομα και αποφασιστικά, μας βλέπω να μιλάμε όχι για την ανάγκη αλλαγής των κακώς κειμένων, αλλά για την ανάγκη πλήρους ανατροπής της κοινωνικής μας βάσης και όλων, όσων την υποστηρίζουν.

Κατά τα άλλα, Καλή Ανάσταση σε όλους

Χωρίς σχόλια (από μένα)

Κάθε ομοιότητα με τις αντιδράσεις στο Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι τυχαία και συμπτωματική

Άντε και καλή Ανάσταση!..

Εβδομάδα Παθών και Φρίκης

Όπου φτωχός και η μοίρα του...

Η φρίκη δεν μου αρκεί! Η οργή για τη δολοφονία του έφηβου μετανάστη από το Αφγανιστάν, από τη βόμβα που έβαλε αυτή η γκρούπα δολοφόνων, αδιαφορώ για την ταμπέλα που φοράνε ή εμφανίζουν κάθε φορά, δεν λέει να με αφήσει. Κρατάει χρόνια πια αυτός ο ένοπλος χουλιγκανισμός και είναι ανάγκη να τελειώνει. Ανάγκη να τελειώσει. Δεν ξέρω αν η αστυνομία είναι ικανή και αν έχει τα κότσια να κλείσει αυτόν τον κύκλο αίματος που παίζει το ρόλο διαρκούς προβοκάτσιας στο λαϊκό κίνημα, ως "αριστερός" βραχίων του φασισμού στον τόπο μας. Όμως εμείς σαν κοινωνία πρέπει να τελειώσουμε μαζί τους.  Κανείς δεν τους έχει εξουσιοδοτήσει για τίποτε και μας έχουν βλάψει όλους σε όλα...

Απάντηση σε έναν επιπόλαιο νέο

Συμβαίνει αρκετοί από εμάς τους Έλληνες και, μάλιστα, νέοι και φιλόδοξοι άνθρωποι, που έρχονται σε επαφή με τις συνθήκες που επικρατούν στις οργανωμένες κοινωνίες της Δύσης και του Βορρά, να νιώθουν μιαν οργή να φουντώνει μέσα τους. Μια οργή που στρέφεται ενάντια στο διεφθαρμένο μας κράτος και την καθυστερημένη κοινωνική συνείδηση των Ελλήνων πολιτών. Βλέποντας κοινωνίες συντεταγμένες σε κρατικές δομές ανταποδοτικές, οι οποίες παρέχουν αξιόλογη παιδεία και κίνητρα ανάδειξης στα μέλη τους, μέσα από την εργασία, αυτοί οι Έλληνες πολίτες βιώνουν συγκλονιστικά συναισθήματα. Και μάλιστα όσο πιο ευαίσθητοι και πατριώτες είναι τόσο πιο έντονα τα συναισθήματα ντροπής και οργής που νιώθουν.

Σε ότι με αφορά μπορώ να κατανοήσω την οργή αυτή. Την έχω νιώσει κι εγώ. Τόσο σαν νέος όσο και τώρα που δεν είμαι καθόλου νέος πια. Κι έχω μιλήσει με λόγια πικρά τόσο για το διεφθαρμένο μας κράτος όσο και για την, ανυπόφορα, καθυστερημένη κοινωνική συνείδηση της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών. Πιστεύω ότι, από μιαν άποψη, αυτή η οργή είναι δύναμη ζωής και αισιοδοξίας. Προσδοκώ ότι κάτι καλό θα προκύψει από αυτήν αν...

Θα συμπληρώσω αργότερα το "αν" αυτό. Τώρα θέλω να αναφερθώ στο λόγο αυτού του σημειώματος.

Μερικοί, από αυτούς στους οποίους αναφέρομαι, που γνώρισαν τον "πολιτισμό" και είδαν πολύ πιο αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης των "ανθρώπινων πόρων" μιας κοινωνίας, αφήνουν την οργή να τους τυφλώσει και χάνουν το μέτρο. Τους καταλαβαίνεις γιατί τους ακούς να μιλούν με γενικότητες, να απαξιώνουν συλλογικά μη ομοιογενείς ομάδες, να αποδίδουν συλλογικές ευθύνες επί δικαίων και αδίκων, να εκφωνούν φιλιππικούς και να ατενίζουν τους κατηγορούμενούς τους αγέρωχα ωσάν να είναι, εξ ορισμού, χαμερπείς και σμερδαλέοι.

Όπως τα χωριατόπαιδα που, κάποτε, έρχονταν στην  πόλη για να σπουδάσουν και ντρέπονταν να γνωρίσουν στους φίλους τους, τους χωριάτες γονείς τους ή και να γνωστοποιήσουν, έστω, τη χωριάτικη καταγωγή τους. Η πρόοδος ήταν στην πόλη και η καθυστέρηση στο χωριό. Έτσι ήταν τα πράγματα, χωρίς αμφιβολία, αλλά αυτοί χάνανε την ταυτότητά τους και πολλοί κατέληγαν πικρόχολοι και κυνικοί. Γιατί όταν χάνεις την ταυτότητά σου κανείς δεν μπορεί να σε σεβαστεί: ούτε αυτοί που αφήνεις πίσω ούτε και αυτοί από τους οποίους προσδοκάς να σε δεχτούν. Κι έτσι χάνεις ξαφνικά τα καλά σου αισθήματα προς κάθε κατεύθυνση.

Νομίζω ότι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης είναι και ο CsLaKonas, νέος 25 χρόνων με πάθος τα μαθηματικά, ο οποίος, αν έχω καταλάβει καλά, σπουδάζει στο εξωτερικό, διαθέτει ένα λόγο κοφτερό, και, από ότι φαίνεται, έχει ένα λαμπρό μυαλό, ικανό να συλλαμβάνει πραγματικότητες, να τις αναλύει και να συνθέτει θεωρία. Ιδιότητες που ομολογώ με κάνουν και υποκλίνομαι! Ιδιότητες, επιπλέον, που το διεφθαρμένο μας κράτος και η καθυστερημένη κοινωνική συνείδηση της πλειονότητας των συμπολιτών μας ούτε αντιλαμβάνονται, ούτε εκτιμούν, ούτε και επιβραβεύουν. Κλασικό παράδειγμα, ακριβώς πάνω στο θέμα που ανάρτησε η Elva.

Ένα ζωντανό και ολοκληρωμένο παράδειγμα για το πώς και το γιατί φεύγουν τα καλύτερα μυαλά μας στο εξωτερικό και ερημώνει ο τόπος. Και ενώ σηκώνουμε θρήνο για αυτό το τεράστιο ζήτημα έρχεται  ο CsLaKonas και μας λέει -με το στόμα του Γερμανού βέβαια- ορθά κοφτά: "να πάτε να γαμηθείτε!" Κοντά στα άλλα και γιατί δεν του δόθηκε κίνητρο να παραμείνει εδώ, να αποκτήσει προοπτική εδώ, να κερδίσει μια θέση για τα όνειρα του εδώ! Και σε ένα βαθμό έχει δίκιο.

Μέχρι ενός σημείου όμως. Και αυτό το σημείο έχει αρχίσει να τον ξεπερνάει επικίνδυνα. Δεν είναι όλα τα δάχτυλα του χεριού μας ίδια, ούτε και έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες τις ίδιες ευθύνες για αυτό το τερατώδες πελατειακό μόρφωμα που παίζει το ρόλο κράτους στην Ελλάδα. Μερικοί μάλιστα δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη είτε γιατί δεν έβαλαν ποτέ το δάχτυλο στο μέλι, είτε γιατί το πολέμησαν και το πολεμούν με κόστος προσωπικό και οικογενειακό, μερικοί αντέχοντας  ακόμα και σήμερα να σηκώνουν τα 85 τους χρόνια και να τα κατεβάζουν στο δρόμο -ναι στο Γλέζο αναφέρομαι που σε κάποιο άλλο του σημείωμα μικρόψυχα, επιπόλαια και χαζά προσπάθησε, ο CsLaKonas, να απαξιώσει. Για όλους αυτούς δεν είναι απλά άδικο να απευθύνει τον ισοπεδωτικό του φιλιππικό, ο φίλος με το "γερό" μυαλό αλλά και με τα 25, μόνο, χρόνια. Είναι ανέντιμο και απίστευτα φτηνό.

Να είσαι καλά λεβέντη μου κι εκεί που είσαι. Να σπουδάσεις καλά και να μπορέσεις να γίνεις χρήσιμος στον εαυτό σου, στην οικογένειά σου και άμπωτες, και στην πατρίδα σου. Προσδοκώ ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από την οργή σου για σένα και για όλους μας, αν και εφόσον -τώρα είναι η στιγμή να το πω- προστατέψεις τον εαυτό σου από την μικροαστική επιπολαιότητα και βιασύνη.

Αν δεν δεις και δεν καταλάβεις ότι στην -διανοητική- κατάσταση που είσαι τώρα, είσαι λουκουμάκι για όλους αυτούς που η δουλειά τους είναι να διαβρώνουν την κοινωνία μας, να την εκμαυλίζουν με κάθε τρόπο και να διαιωνίζουν την φύση του ελληνικού κράτους έτσι ακριβώς όπως το περιγράφεις. Μπορεί να σε πληρώσουν καλά για αυτό, με κολακείες, τιμές ή και χρήματα. Μπορεί και να σου αρέσει αλλά την ταυτότητα σου, την ψυχή σου, θα τη χάσεις.

Ευελπιστώ να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για ένα κείμενο αγάπης που προσδοκά σε φιλία και αλληλοσεβασμό. Όσο είναι δυνατόν

Πεζό, εντελώς, και ασύμμετρο...

Στην παραλία του Δασκαλειού...

Κουκκίδες λαμπρές, χυμένες στο νερό.

Ασχημάτιστες. Ελπιδοφόρες 

Από το φως αντλούν ζωή, μα το βαθύ και σκοτεινό

νερό, δίνει το νόημα τους...