Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Με ρωτάς γιατί δεν σου γράφω...

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον τόπο μας είναι, με μια λέξη, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!  Ένας βομβαρδισμός, μια επίθεση ξένου στρατού, μια θεομηνία διαστάσεων Αποκάλυψης δεν θα προκαλούσε τέτοια ισοπέδωση, απαξίωση και προσωπικά δράματα, όσο οι αποφάσεις που ανακοινώνονται από στιγμή σε στιγμή και αφορούν ιδιαίτερα τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού, ενώ αφήνουν στο απυρόβλητο τους φυσικούς ενόχους που έφεραν αυτήν την καταστροφή.

Οδηγηθήκαμε σε σφαγή από ένα πολιτικό σύστημα το οποίο εμπιστευτήκαμε σχεδόν τυφλά. Εδώ και σαράντα χρόνια, σχεδόν, το 80% της ελληνικής κοινωνίας συντάχτηκε γύρω από τις δυνάμεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, διακηρύσσοντας, έτσι, την εμπιστοσύνη του στη διακυβέρνηση της χώρας στο πλαίσιο της "ἁνοιχτής οικονομίας", της δημοκρατικής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία και. όλα αυτά, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πολιτικό στίγμα της Ελληνικής κοινωνίας για όλη αυτή την περίοδο από το 1974 μέχρι σήμερα χαρακτηρίζεται από τη σταθερή προσήλωση της πλειονότητας στις τρεις αυτές σταθερές.

Σήμερα αυτές οι τρεις σταθερές αποδεικνύονται καταστροφικές όχι μόνο για τις προσδοκίες αλλά και για την όποια υλική βάση κατάφερε να δημιουργήσει η ελληνική κοινωνία σε αυτά τα περίπου σαράντα χρόνια. Βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα να αναιρούνται με συνοπτικές διαδικασίες, ωσάν να είναι προϊόντα εγκλήματος. Ανθρώπους ήδη φτωχούς, να λοιδορούνται ως συνένοχοι στην οργιώδη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, και να καταδικάζονται σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια. Μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε, επίσης, αυτή την όποια, παραγωγική βάση διαθέτουμε, να οδηγείται στον αφανισμό μέσα από μια μακροχρόνια ύφεση. Και, φυσικά, μια νεολαία έτοιμη ή να πάρει των οματιών της μήπως και βρει καλύτερη τύχη σε άλλες χώρες ή να κάψει ό,τι βρει μπροστά της.

Και όμως στεκόμαστε άφωνοι, σαν κοινωνία. Παγωμένοι, σα να βλέπουμε την ιστορία κάποιων άλλων σε μιαν οθόνη και όχι τις ζωές μας να γίνονται μπάχαλο.

Και αύριο, ημέρα Πρωτομαγιάς στην Αθήνα το ΠΑΜΕ (λέγε με ΚΚΕ) θα διοργανώσει τη δική του συγκέντρωση ιδεολογικής ορθοδοξίας, Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μαζέψει τις συνιστώσες του σε άλλο σημείο. Και η ΓΣΕΕ θα μείνει μόνη με τη δική της συγκέντρωση. Και οι μετέχοντες στην μια θα βρίζουν τους μετέχοντες στην άλλη...

Εδώ είμαστε λοιπόν! Το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούμαστε να κάνουμε επιλογές χαρακτηρίζεται, αφενός, από τα δύο κόμματα εξουσίας που έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας όλα αυτά τα χρόνια και, άρα, για ό,τι αντιμετωπίζουμε σήμερα και, αφετέρου, από ένα διαλυμένο και απομαζικοποιημένο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, εξ αιτίας της παραταξιακής πολιτικής των κομμάτων, της Αριστεράς μη εξαιρουμένης.

Και μετά με ρωτάς γιατί δεν σου γράφω;
Δημοσίευση σχολίου