Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Μάη τον Μάη, η ζωή μας κύλισε...

Στο Μπαξέ Τσιφλίκι, το 1946, στην απίστευτη ηλικία των 3 μηνών


Γεννήθηκα τις μέρες που ξεκίναγε ο εμφύλιος. Στις πολύ πολύ παιδικές μου αναμνήσεις είναι καταχωρημένες, θολές μέσα σε κόκκινο ή κίτρινο χρώμα, μνήμες βίας στους δρόμους της γειτονιάς μου και κυνηγητά ανθρώπων στα κεραμίδια.

Μεγαλώνοντας θυμάμαι μεγάλους άνδρες να κλαίνε στις γωνιές του δρόμου γιατί δεν βρίσκανε δουλειά. “Γιατί μαμά” ρωτούσα κι εκείνη κάτι για “Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων” μου έλεγε, μα ήμουνα μικρός δεν καταλάβαινα τις λέξεις.

Κύλαγε η δεκαετία του '50. Πέθανε ο Παπάγος, άρχισε η Δυναστεία Καραμανλή, έγινε η οκά κιλό και οι χίλιες δραχμές μία. Μοσχοβολούσαν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη, οι Βρετανοί κρέμαγαν τον Καραολή και τον Δημητρίου στην Κύπρο. Συλλαλητήρια παντού και συνθήματα “Ένωση – Ένωση” και στην Κωνσταντινούπολη πογκρόμ και πράξη τέλους για τους Ρωμιούς της Πόλης.
Love me Tender ο Πρίσλεϊ, αλλά ποιος να τον ακούσει. Οι Ρώσσοι στείλανε τον σπούτνικ στο διάστημα και η ΕΔΑ έκανε το “μπουμ” στις εκλογές του '58...

Ανατέλλοντας η δεκαετία του '60 λιγοστεύανε οι αυλές και αντί για το βασιλικό ο κόσμος μίλαγε για τη βασιλική καμαρίλα. Το παρακράτος με την καρφίτσα” δολοφονούσε τον Λαμπράκη και οι συνέταιροί τους στην Αμερική τον Κένεντι -Μάη τον έναν, Νοέμβρη τον άλλον. Οι άντρες άρχισαν σιγά σιγά να γυρνάνε από την εξορία, γίνονταν οικοδόμοι και μετανάστες. Το χρήμα τώρα, και όχι οι αυλές, μύριζε ασβέστη και λίγο από το κάρβουνο της Γερμανίας και του Βέλγιου. Στα χωριά γυρνούσαν μόνοι οι γέροι και στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Αυστραλία πυκνώνανε οι ελληνικές κοινότητες.

Στο Βιετνάμ μαζεύονταν στρατοί και θύελλες ενώ ο Καραμανλής ο Α΄ θίχτηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών και την έκανε για Γαλλία incognito! Η Δυναστεία Παπανδρέου ήρθε καβάλα σε μια λαοθάλασσα... Μα το “παλάτι” είχε άλλα σχέδια: ποδοπατώντας το Σύνταγμα, φύγε εσύ Παπανδρέου, έλα εσύ Μητσοτάκη πουλάκι μου. Στοιχειό στην ζωή μας, σαν Νοσφεράτου ο βρυκόλακας, να φυτρώνει μια εδώ μια εκεί και πάντα ανεπιθύμητος. Άτιμο '65, φάγανε τον Πέτρουλα, γίναμε δυο, γίναμε τρεις, γίναμε χίλιοι δεκατρείς... Είχαμε αρχίσει να έχουμε ένα όνειρο... ο Θεοδωράκης μας τραγουδούσε. Οι Beatles μπήκαν στη ζωή μας. οι Rolling Stones και οι Animals... γράφανε τις λέξεις των επιθυμιών μας. Ένα κύμα που φούντωνε. Ένα ποτάμι που φούσκωνε. Ένα ανάστημα που ορθωνόταν... Ο άνθρωπος πατούσε στο φεγγάρι, αλλά στη Γη ακόμα αλυσοδένανε αρκετούς.

Βούλιαξε το πολιτικό σύστημα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και αναδύθηκε -για τη σωτηρία της Πατρίδας- το πουλί των Απριλιανών και η  δικτατορία τους. Λίγο μετά δολοφονούσαν οι πράκτορες της CIA τον Γκεβάρα στη Βολιβία.

Ενάμιση χρόνο περίπου μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ελλάδα για Δημοκρατία και Λαϊκή Κυριαρχία, ξέσπασε ο Ευρωπαϊκός Μάης στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία ενάντια στον αφόρητο απολυταρχισμό και συντηρητισμό της χριστιανοδημοκρατίας και του γκωλισμού. Οι κοινωνίες διψούσαν για ουσιαστική δημοκρατία και ελευθερία έκφρασης. Στην Ελλάδα είχαμε απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των 5 ατόμων, τα πρώτα Στρατοδικεία και τον Πατακό που μετρούσε με τη μεζούρα την απόσταση των γυναικείων ποδόγυρων από το έδαφος. Στο Βιετνάμ πέφτανε τα ναπάλμ σαν το χαλάζι και στην Αμερική η Εθνοφυλακή εισέβαλε με τα όπλα στα Πανεπιστήμια ενώ μια σφαίρα έστειλε το όνειρο του Martin Luther King στην αιωνιότητα! Και, για να μη χαλάει η αρμονία, τα σοβιετικά τανκς εισβάλλανε στην Τσεχοσλοβακία και έπνιξαν την “Άνοιξη της Πράγας” κάνοντας, έτσι, “Αβάσταχτη” την “ελαφρότητα του Είναι”.

Δικτατορία και γελοιότητες στην Ελλάδα μαζί με γιορτές για την “πολεμική αρετή των Ελλήνων”, πραξικόπημα στη Χιλή και δολοφονία του Αλιέντε. Γαμώτο, δεν έχει έλεος αυτό το σύστημα! Θέλει αίμα ανθρώπων για να κλέβει χαλκό και να πουλάει μπανάνες. Κανείς δεν ξέρει πόσοι πετάχτηκαν από αεροπλάνα στα ποτάμια και στον Ωκεανό, πόσοι δολοφονήθηκαν νύχτα και εξαφανίστηκαν. Πόσοι βασανίστηκαν με ηλεκτροσόκ από εκπαιδευμένους στη CIA Εφιάλτες για να μη θιγούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών που νέμονταν τον πλούτο της Χιλής; Και στην Ελλάδα, στην ΕΑΤ-ΕΣΑ, εκεί που είναι σήμερα το Μέγαρο Μουσικής ή και στην Ασφάλεια της Μπουμπουλίνας, εκεί που είναι το Υπουργείο Πολιτισμού –τι ξόρκι κι αυτό– πόσοι και πόσες δεν βασανίστηκαν με “φάλαγγα” και ηλεκτροσόκ, εκπαραθυρώσεις και βιασμούς... Γιατί; Για την υπεράσπιση της ελευθερίας ενός οικονομικού συστήματος που, σήμερα, όλοι πια το καταλαβαίνουν ότι μας πίνει το αίμα;

Μνημονεύω τους νεκρούς μου φίλους. Χαϊδεύω, στο νου μου, τις νεανικές μορφές των ζωντανών... Δεν είμαι μόνος μου, αλλά μου λείπουν!

Τακ Τακ εσύ – Τακ Τακ εγώ! Σφίγγαμε τα δόντια. Περιτρέχαμε την οργή μας στις πρωτεύουσες του κόσμου και σκάβαμε υπόγειες στοές στην Αθήνα, στα Γιάννενα, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο... Το Πολυτεχνείο δεν προέκυψε από το πουθενά... βήμα με βήμα κερδίζαμε έδαφος. Freedom τραγουδούσαν στο Woodstock, “πότε θα κάνει ξαστεριά” απειλούσαμε εδώ...

Όταν μετά το Πολυτεχνείο και την προδοσία της Κύπρου με το πραξικόπημα του Σαμψών, η χούντα κατάρρευσε θέλω να το πω αυτό, ήταν σαν να βγαίναμε για πρώτη φορά, μετά από 30 χρόνια απομόνωσης σε σκοτεινό λαγούμι, στο δυνατό μεσημεριάτικο φως! Πρέπει να το ξέρει κάποιος αυτό για να καταλάβει το γιατί και το πως όλων όσων ακολούθησαν και που έχουν καταχωρηθεί με το ιστορικό όνομα “μεταπολίτευση”. Σαν γενιά πιστέψαμε ότι είχαμε δικαιωθεί. Χωρίς να έχουμε άδικο, το φως μας τύφλωσε!.. Και πολλοί είχαμε κουραστεί πια.

Τι ξέραμε από δημοκρατία όλοι εμείς που γιορτάσαμε τόσο ξέφρενα την αποκατάστασή της; Μόνο το δικαίωμα της διαμαρτυρίας! Αυτό είχαμε φυλάξει με νύχια και με δόντια. Γι' αυτό και δεν διανοηθήκαμε να γίνουμε διαχειριστές της δημοκρατίας. Αφήσαμε στους παλιούς και τους νέους πολιτικούς να μας πουν πώς γίνεται και, τελικά, να το κάνουν αυτοί. Έτσι γίναμε, μέσα στην ιστορία, μια μικρή υποσημείωση στην αφήγηση των γεγονότων...
Δημοσίευση σχολίου