Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Φθινοπωρινή σονάτα


Του Σεπτέμβρη τα μαλλιά, είναι ξανθά...
Φακιδομούρης, πρασινομάτης
περιγελάρης, χορευτής και χαροκόπος!
Οι έρωτές του ακούγονται ένα γύρο
στις γειτονιές, κι ένα κελάρυσμα κρασιού,
στην κούπα σου, το γέλιο του...


Μελαχροινός και σμιχτοφρύδης
ο Οκτώβριος. Γλυκός στην όψη
και στη θωριά, σαν έφηβος καβαφικός
θαρρείς -όπως θα ξεύρεις,
πολύ ηδονικός, με τ' ακροχείλιά του γυρτά,
λιγάκι, προς τα πάνω.


Εμείς, θνητοί, με την κοιλιά στο χώμα...
Μήτε Σεπτέμβριοι ούτε κι Οκτώβριοι.
Χλωμιάζουμε στου ήλιου το κοίταγμα
και αναγνωρίζουμε τη βροχή από τη λάσπη.


Αγοράζουμε εισιτήριο
για να μπούμε στο βασίλειο μας
και φεύγουμε, προτού ο φύλακας
μας κλειδώσει μέσα του





Δημοσίευση σχολίου