Ξεκαθάρισμα και επειγόντως

(Ζούμε σε ιστορική φάση. Η πολιτική αφενός μεν έχει αναβαθμιστεί στα μάτια όλων και αφετέρου εδώ και ένα μήνα όλοι ζούμε "πολιτικά". Ο λόγος αυτός με έκανε να ενεργοποιήσω αυτό το blog ξανά, ελπίζοντας σε μια επικοινωνία γόνιμη και εποικοδομητική με όποιον ενδιαφέρεται) :-)

Η ανάγκη να αποσαφηνιστεί η πολιτική ταυτότητα τους εγχειρήματος Σύριζα, αναδεικνύεται όλο και πιο επιτακτική. Πλήθος κόσμου παρακολουθεί με ενδιαφέρον αλλά και με αγωνία τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης, ελπίζοντας πως όλο και κάτι καλό θα συμβεί ως προς τις προσδοκίες του καθενός.  Όμως πρέπει να το πούμε: η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς δεν είναι κάτι ανάλογο με τους αγίους, που διαμεσολαβούν αδιαμαρτύρητα στην ικανοποίηση κάθε αιτήματος που διατυπώνουν οι προσκυνητές τους. Ο Σύριζα και η ενδυνάμωσή του, προκύψαν μέσα από την κρίση του κοινωνικού και πολιτικού μας συστήματος και από τα αδιέξοδά του. Η πολιτική του είναι αδύνατον να εξυπηρετεί, κάθε είδος επιστροφής σε καταστάσεις και συνθήκες που προξένησαν την κατάρρευση της κοινωνίας μας. Η πολιτική συμφωνία του Σύριζα με την ελληνική κοινωνία, σε καμιά περίπτωση δεν είναι και δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιστροφή σε ένα κάπως πιο διευρυμένο πελατειακό κρατικό σύστημα. Κανένας δεν επιτρέπεται και δεν δικαιούται να περιμένει κάτι τέτοιο. Και όποιος το σκέφτεται ας το ξεχάσει!..

Από την άλλη πλευρά ο Σύριζα δεν εξελέγη με την υπόσχεση των ριζικών “κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών”, έτσι όπως αντιλαμβάνονται αυτό το σχήμα οι αριστεροί “μαρξιστικής-λενινιστικής” κοπής. Εκτός του ότι ποτέ δεν υποσχέθηκε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ευρωζώνη, δεν υποσχέθηκε ούτε την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, ούτε την κοινωνικοποίηση ή την κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής και του τραπεζικού συστήματος ούτε την κατάπτωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Δεν ήρθε απειλώντας τις αγορές και το ιδεολόγημα της “ελεύθερης οικονομίας”.  Αντίθετα διακήρυξε πως επιδιώκει μιαν “έντιμη” συνδιαλλαγή με όλα αυτά. Εξελέγη με την υπόσχεση να αντιπαραθέσει στην οικονομική και πολιτική ισχύ των κυρίαρχων ελίτ, την ισχύ της ενότητας των εργαζομένων και της πλειονότητας του πληθυσμού, που αντιδρούμε δίκαια στην ανθρωπιστική καταστροφή που έχουμε  οδηγηθεί από την λιτότητα. Ο Σύριζα εκλέχτηκε γιατί υποσχέθηκε ότι θα ασκήσει πολιτική περιορισμού και άρσης της αυθαιρεσίας των οικονομικά ισχυρών και του πολιτικού τους προσωπικού, κάνοντας χρήση της πολιτικής ισχύος που του δώσαμε με την εντολή να κυβερνήσει...
    
Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια επιλογή που αν πετύχει θα μας ωφελήσει όλους. Δύσκολη και κουραστική εξ ορισμού, βαδίζει πάνω στην παραγωγή πολιτικής δράσης η οποία υπαγορεύεται από την ανάλυση της συγκεκριμμένης κατάστασης των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας και του συσχετισμού των δυνάμεων μέσα στο δεδομένο διεθνές πλαίσιο. Θα τα καταφέρει σαν κυβέρνηση; Δεν θα τα καταφέρει; Με αυτή την αγωνία ζούμε σχεδόν όλοι μας εδώ και ένα μήνα και, μάλλον, θα ζήσουμε με αυτή για πολύ πολύ καιρό ακόμα…

Εκείνο όμως που ξέρω και  έχω ανάγκη να πω στα σίγουρα εδώ, είναι ότι πολλά πρέπει να ξεκαθαρίσουν άμεσα. Τόσο στα μυαλά αυτών που ψήφισαν Σύριζα προσμένοντας ατομικές και άμεσες επιστροφές στο παρελθόν, όσο και κυρίως στα στελέχη και στις συνιστώσες του Σύριζα, που θεωρούν ότι οι λόγοι για τους οποίους η ελληνική κοινωνία ανέδειξε το κόμμα τους στην κυβέρνηση δεν είναι παρά προκάλυψη για να προβάλλουν και να απεργάζονται κάθε είδους διαφορετικές προσεγγίσεις και πολιτικές... 

Το ποτάμι δεν μπορείς να το γυρίσεις πίσω... μπορείς όμως να το πνίξεις :-)

Ο χώρος υπάρχει έστω και αν τον βανδάλισαν. Ιστορική μνήμη υπάρχει;

 Η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε με 199 θετικές ψήφους τη Νέα Δανειακή Σύμβαση. Το πρώτο μέρος αυτής, που αφορά στη πλήρη ανατροπή των κατώτερων αμοιβών αλλά και όλων των εργασιακων συνθηκών στη χώρα μας, είναι ήδη νόμος του Κράτους.

Τα θέματα που συζητούνται όμως δεν είναι αυτά αλλά οι καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας και οι διαρροές-διαγραφές των βουλευτών που δεν ψήφισαν τη νεά δανειακή σύμβαση. Το μεν πρώτο είναι ένα de facto πρόβλημα, μια μαχαιριά στην οικονομική και πολιτιστική ζωή της πόλης και έχει την αυτονόητη σημασία του. Οι διαρροές όσων αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το σκάφος πριν βουλιάξει, δε νομίζω ότι αφορούν κανέναν μας πλην των ιδίων και των οικογενειών τους. Σιγά μη μας πείσουν ότι "έπεσαν" υπερ των συμφερόντων του εργαζόμενου πληθυσμού.

Το καυτό πρόβλημα του νέου μνημονίου, της επιβολής, δηλαδή, των νέων εργασιακών σχέσεων που συμπιέζουν το βιοτικό επίπεδο χωρίς να αποτελούν συνάμα αναπτυξιακό κίνητρο, μέχρι στιγμής, εδώ και 24 ώρες,  έχει παραμεριστεί. Με τα μυαλά στα κάγκελα της Γερμανικής Καγκελαρίας αναμένουμε τι θα αποφανθεί και πως θα χρησμοδοτήσει για το επόμενο τρίμηνο. Το σημαντικό ζήτημα, της πολιτικής ενοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, όπως θα μπορούσε να εξελιχθεί μέσα από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις που πραγματοποιεί σε πείσμα κάθε διαλυτικού παράγοντα, εδώ και δυόμιση χρόνια, έχει ξανα παραμεριστεί και απωθηθεί στο περιθώριο.

Θα έπρεπε να συζητάμε τώρα για τις διαδικασίες και τις μορφές του ενιαίου αγώνα που έχουμε να δώσουμε για να υπερασπιστούμε το βιοτικό μας επίπεδο και τις δημοκρατικές μας κατακτήσεις από τη μια και από την άλλη, για να βρούμε με ποιο τρόπο θα βγούμε από αυτή τη βαθειά κρίση που μας διαλύει σαν οικονομία και κυρίως σαν κοινωνία. Αντ' αυτού με αισθήματα φόβου και καχυποψίας, αποτραβιόμαστε στον ιδιωτικό μας χώρο και αφήνουμε να αλωνίζουν "στην πόλη οι εχθροί"...

Εμένα προσωπικά εξάπτει την περιέργεια μου το timming και ο εκπληκτικός συγχρονισμός όλων όσων τζιράρουν πάνω στη διάλυσή μας. Ανεξάρτητα από το ποιος κάνει τάχα μου την αρχή, μπαχαλάκηδες ή ΜΑΤατζήδες, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: μαζικές συγκεντρώσεις διαλύονται, αισθήματα μίσους και διχασμού δηλητηριάζουν το κλίμα, αντιδημοκρατικά μέτρα φαίνονται ελκυστικά και επιθυμητά και ο χρόνος κυλάει χωρίς να κερδίζουμε μια σπιθαμή ενώ χάνουμε κατά κράτος σε όλα τα μέτωπα. Δεν ξέρω... Εσείς τι λέτε;

Αντικατοπτρισμοί...

Επειδή μου φάνηκε σωστό να θέλει κάποιος, τον κόσμο αυτόν να κοροϊδέψει μα και ν' αναποδογυρίσει, μπας και χαρούμε κάτι τις χωρίς φόβο πως προκαλούμε αταξία στην τάξη των πραγμάτων, κύριε αστυφύλακα μου...

Αν σας έλειψα, δεν έφυγα, εδώ γύρω γύρναγα...

Είπα, μιας και αφού χάθηκα τόσο καιρό, να σας στείλω έναν χαιρετισμό κάπως χαρωπό μα μόλις πριν έμαθα πως σύρανε και τη Πορτογαλία στην "Μηχανισμό" και είπα "γμτ δεν με αφήνουν να αγιάσω, δεν με αφήνουν..."


Είδα λοιπόν ένα βίντεο (Θα το βρείτε εδώ) που μόλις κυκλοφόρησε και έκανα σκέψεις διάφορες. 

Για όσους έχουν την υπομονή και το χρόνο να το παρακολουθήσουν,  οφείλω μια διευκρίνηση. Είναι δουλειά με φανερή -σχεδόν- σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν ταυτίζομαι με αυτόν τον χώρο και δεν με εκφράζει πολιτικά. Και στο βίντεο αυτό σημειώνω την απουσία μιας "λεπτομέρειας" που για μένα είναι ουσιώδης. Παρ' όλ' αυτά όμως αποφάσισα να το συστήσω, σε όποιον ενδιαφέρεται, για έναν λόγο: Δείχνει έναν εφαρμοσμένο τρόπο αντίληψης και αντιμετώπισης παρεμφερών προβλημάτων  με τα δικά μας, σε άλλες χώρες, ο οποίος και χρήσιμος είναι ως προς τον προβληματισμό μας και φωτίζει, ταυτόχρονα, τις δυνατότητες κάποιων πρακτικών που μπορούν να αναπτυχθούν και εδώ. Στην ίδια κατεύθυνση είδαμε πριν κάποιες ημέρες και το ντοκιμαντέρ του "Εξάντα" για την Αργεντινή. Στο συγκεκριμένο βίντεο του DebtOcracy, ενδιαφέρον έχει η ανάπτυξη της έννοιας του "απεχθούς" και του "παράνομου" χρέους. Δίνει στοιχεία για να σκεφτούμε επάνω σε αυτό. Επίσης ενδιαφέρον έχει, σε ένα σημείο, η αντίδραση της κρατικής γραφειοκρατίας, σε διαδικασίες διαλεύκανσης εγκλημάτων και κάθαρσης.

Σε πολλά άλλα σημεία πολλοί μπορεί να έχουν αντίρρηση και διαφορετική άποψη. Η "λεπτομέρεια" της οποίας την απουσία επεσήμανα παραπάνω είναι ότι τόσο αυτό το ντοκιμαντέρ, όσο και αυτό του "Εξάντα" δεν λαβαίνουν υπόψη τους δύο, σημαντικούς για εμένα, παράγοντες:

Ο ένας είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα και, όντας συνδεδεμένη με το ευρώ, κοινό νόμισμα για όλες τις χώρες της ευρωζώνης, δεν μπορεί να ακολουθήσει μια δική της νομισματική  πολιτική, παρά μόνο επιστρέφοντας στη δραχμή και αποχωρώντας από την ΕΕ. Μπορώ να το δεχτώ μόνο με τον όρο να μου πει κάποιος, με ποιον τρόπο, πότε και με τι θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και τίνος τα δραχμοποιημένα κεφάλαια θα επενδυθούν σε παραγωγικές επενδύσεις.

Ο δεύτερος και πιο σημαντικός παράγοντας, στον οποίον δεν υπάρχει αναφορά, είναι ότι ενώ σκοτωνόμαστε στη δουλειά, τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα, δεν παράγουμε προϊόντα με ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που να δημιουργούν σταθερή ροή πλούτου, είτε αυτά κατευθύνονται στην εσωτερική αγορά είτε, ακόμα περισσότερο, στη διεθνή. Το Ακαθάριστο Εθνικό μας Προϊόν, στερείται ...ενδιαφέροντος προϊόντος! Οι δυο βασικές "βιομηχανίες" της χώρας μας είναι ο τουρισμός και ο εφοπλισμός. Η πρώτη εξαρτάται από την εισροή τουριστών, άρα δεν ελέγχεται από εμάς, και η δεύτερη από το εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο μόνο τάσεις αυτοκτονίας δεν το διακρίνουν. Αντίθετα από εμάς, ο Ισημερινός, στο παράδειγμα του Debtocracy, διαθέτει πετρέλαια και η Αργεντινή, εκτός των άλλων, τρόφιμα και μιαν τεράστια εσωτερική αγορά. Έχουν κάτι να πουλήσουν και να αντλήσουν από αυτό τα μέσα για να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους.

Εδώ που έχουμε φτάσει πια, πιστεύω ότι σαν κοινωνία έχει ενδιαφέρον ο ανοιχτός, ακόμα και ο αντιθετικός, διάλογος όλων όσων έχουν κάτι να πουν για το "τι να κάνουμε" και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε, τόσο άμεσα όσο και στρατηγικά και ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του πολιτικού κόσμου που θα μας οδηγήσει. Διότι, κατά τη γνώμη μου πάντα, ο πολιτικός κόσμος ή, όπως προτιμώ να τους λέω,  το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που επανδρώνει τα κόμματα αλλά και τις ανώτερες βαθμίδες του κρατικού μας μηχανισμού, βαρύνεται συνολικά και εξ αδιαιρέτου για την καταστροφή που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, έχω τη γνώμη, δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη λύση των προβλημάτων μας σε αυτούς που τα προκάλεσαν, ούτε και επιτρέπεται για λόγους στοιχειώδους δικαιοσύνης, να τους παρέχεται η δυνατότητα να παρουσιάζονται σαν σωτήρες.

Ακόμα και η Αριστερά, όπως είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, δεν έχει δικαίωμα να επικαλείται το αναμάρτητο, μιας και εξ αιτίας της έχουν διαλυθεί και απομαζικοποιηθεί όλες οι μαζικές οργανώσεις, σε σημείο που η "Κοινωνία των Πολιτών", στη χώρα μας, να είναι πια μία έννοια κενή περιεχομένου, για να μη πω άγνωστη τελείως στους πολλούς.

Στο έγκλημα αυτό η Αριστερά στην Ελλάδα είναι συνένοχη και με ειδικό βάρος. Διότι ναι μεν δεν κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια επειδή,  φοβάμαι απέφυγε συνειδητά και επιμελώς να το κάνει, ήταν όμως παρούσα σε όλες τις μαζικές οργανώσεις, σωματεία και συλλόγους κάθε μορφής και αντικειμένου. Παρουσία, όμως, που ξεκινούσε και ολοκληρωνόταν στην παραταξιακή επικράτηση της μιας κομματικής, τάχα μου μετωπικής, παράταξης έναντι των άλλων. Η κατάρα των "παρατάξεων" διέλυσε τα πάντα, μην αφήνοντας καμία μαζική και αξιόμαχη οργάνωση της κοινωνίας όρθια. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα άμαζα συνδικάτα και την πλήρη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων, για να κατανοήσει την ανυπαρξία μαζικού και αποτελεσματικού συνδικαλιστικού και εν γένει μαζικού κινήματος.

Δεν έφερε μόνη της η Αριστερά αυτήν την καταστροφή. Το ΠΑΣΟΚ  μαζί και η ΝΔ έκαναν και κάνουν τα πάντα για να κυριαρχήσουν παραταξιακά σε κάθε οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών. Αυτό για το οποίο κατηγορώ όμως την Αριστερά, είναι ότι ενώ διέθετε τα ιδεολογικά και θεωρητικά εφόδια για να αντισταθεί σε αυτή την λαίλαπα του "παραταξιακού" διαμοιρασμού των κοινωνικών οργανώσεων, δεν αντέδρασε ούτε το κατήγγειλε αλλά, αντίθετα, συμμετείχε και αυτή με ενθουσιασμό στο γκρέμισμα της κοινωνικής συνοχής, μη  και χάσει το ποσοστό "πολιτικής επιρροής" της επάνω στη κοινωνία. Ο κόσμος βέβαια έφυγε από όλες τις μαζικές οργανώσεις και αυτές απέμειναν μόνον με όσους κάνουν καριέρα έχοντας σαν όχημα τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αυτά. Α! Και με το ΠΑΜΕ, τον προθάλαμο των υπό στρατολόγηση μελών του ΚΚΕ, να παριστάνει τη μετωπική οργάνωση...

Με αυτά τα κόμματα εξουσίας, λοιπόν και με αυτήν την Αριστερά, δεν έχει χαΐρι ο τόπος. Έστω και αν κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία λένε, ενίοτε, και κάποιες σωστές κουβέντες.

Τέλος πάντων. Για να μην είμαι μίζερος και αρνητικός ας κάνω και δυο προτάσεις: Να διώξουμε όλες τις κομματικές παρατάξεις από σωματεία, συλλόγους, συνδέσμους κ.λπ. προτείνοντας κοινά ψηφοδέλτια με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα προβλήματα μας και όχι για την προσωπική τους ανέλιξη σε κάποιο κόμμα. Και δεύτερον, να απαιτήσουμε σε πολιτικό επίπεδο, την πλήρη και ριζική αναδιάρθρωση του θεσμού της παιδείας, ώστε να καταστεί φορέας παραγωγής γνώσης και στρατηγικός παράγοντας, συνακόλουθα, καινοτομίας και πλούτου.

Ιδεολογία είναι...

William-Adolphe Bouguereau: Orestes Pursued by the Erinyes, 1862

Σε μια συζήτηση που έγινε με πολύ πάθος στο blog του CsLaKoNaS σχετικά με το Πολυτεχνείο, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που προέκυψαν στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, ειπώθηκαν αρκετά και η συζήτηση κατάληξε κάποια στιγμή στην ακόλουθη στιχομυθία:

ΑΕΡΙΚΟ: “(...) Τα ιδεολογήματα σε τούτο χρησιμεύουν: να ομαδοποιούν και να χειραγωγούν πλήθη, εν πολλοίς ανόμοια, προς πορισμό ισχύος και εξουσίας από κάποιους ελάχιστους ή και μεμονωμένους. Και οι ιδεολογίες είναι τα manuals για τη συγκρότηση "στρατών", συχνά απολύτως (δολο)φονικών. Μη ξεχνάμε και τη μέγιστη ιδεολογική κατασκευή της "Θρησκείας" σε τι πελάγη αίματος και κατακτητικής ευτυχίας καθοδήγησε τους "πιστούς" προς όφελος των ταγών τους. Ακόμα και σήμερα”...

CsLaKoNaS: “Και ερχόμαστε τώρα σε ένα ακόμα πολύ σημαντικό σημείο της κουβέντας.
Πιστεύεις ότι χρειάζονται οι ιδεολογίες σήμερα; Και αν ναι σε ποια μορφή;
Εγώ πιστεύω ότι ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από ιδεολογίες. Πρέπει να αποκτήσει Αρχές. Μπορεί και να είναι το ίδιο πράγμα αλλά στο μυαλό μου το σύστημα Αρχών - Αξιών δε μπορεί να σκλαβώσει το μυαλό του ανθρώπου, σε αντίθεση με τα ιδεολογικά συστήματα.”

------------------------------------------------------------------------------------------

Κατ' αρχάς θεώρησα το ερώτημα πολύ σημαντικό και πιστεύω ότι απευθύνεται και αφορά τον καθένα μας, ιδιαίτερα σε αυτήν την εποχή έντονης κρίσης σε όλα τα επίπεδα που διανύουμε. Έτσι, μαζί με μια πρώτη απάντηση εκ μέρους μου, αποφάσισα να μετατρέψω το ερώτημα αυτό σε αυτόνομη ανάρτηση και να προκαλέσω, αν σταθεί δυνατόν, μια γενικότερη συζήτηση με όποιον θα ήθελε να συμμετάσχει.

ΑΕΡΙΚΟ: “Σε ό,τι με αφορά, τη γνώμη μου για τις ιδεολογίες την είπα πιο πάνω. Δεν είναι, όμως, εύκολο να τις πολεμήσεις μιας και η τάση για ιδεοληψία και επιβολή είναι σχεδόν έμφυτη στο ανθρώπινο είδος. Πάντα κάποιος θα προωθεί μια ιδεολογία και κάποιοι θα ανακαλύπτουν σε αυτήν το νόημα της ζωής τους. Ας μην έχουμε αυταπάτες.

Αυτό που πιστεύω ότι χρειαζόμαστε είναι τρία πράγματα:

1. Λογικό και νηφάλιο λόγο.
2. Όρκο πίστης στη Δημοκρατία, τουτέστιν αποφάσεις στη βάση της πλειοψηφίας και λειτουργία με απόλυτο σεβασμό της μειοψηφίας
3. Συνταγματική κατοχύρωση της κοινωνικής δικαιοσύνης ως θεμελιώδους συνεκτικού ιστού της κοινωνίας μας.

Κάθε, μα κάθε, άνθρωπος έχει το δικό του αξιακό σύστημα. Το διαμορφώνει με την αγωγή, την παιδεία, τα βιώματα, τις κοινωνικές εν γένει προσλαμβάνουσες και τη ψυχοσύνθεσή του. Πιστεύω ότι η αναγνώριση και η προστασία αυτής της ιδιότητας είναι θεμελιώδης για την επικράτηση της νηφαλιότητας και της λογικής στο λόγο.

Κάθε, μα κάθε, πολίτης θέλει να μπορεί να εκφράζει τη γνώμη του, όσο διαφορετική και αν είναι από του διπλανού του, χωρίς περιορισμούς, πάνω σε κάθε τι που τον ενδιαφέρει ή τον αφορά. Νομίζω ότι ο απόλυτος σεβασμός αυτού του δικαιώματος είναι το πιο ισχυρό τείχος προστασίας απέναντι στην αυθαιρεσία της όποιας εξουσίας. Κάθε παρεμπόδιση ή περιορισμός του ας πούμε ότι υποσκάπτει τη Δημοκρατία και τη ζημιώνει αναλόγως.

Καί, τέλος, θεωρώ πάρα πολύ σημαντική την ανάγκη να προσφέρουμε όλοι, ανάλογα με τις δυνάμεις μας και να κατατείνουμε στην ενδυνάμωση της κοινωνίας συνολικά και όχι μόνο στην ατομική μας ικανοποίηση. Η Κοινωνική Δικαιοσύνη είναι όχι μόνο στέρεο θεμέλιο για την κοινωνική συνοχή αλλά  και σίγουρο κριτήριο για το αν μια κοινωνική δομή αξίζει να επιβιώσει ή να ανατραπει!”

Περιττό να σημειώσω πόσο σημαντική θεωρώ τη γνώμη και τη συμμετοχή όλων σας στη συζήτηση αυτή. :-)

2013

Όταν φτάσει το 2013 τι θα με πεις;

Με το μνημόνιο κάναμε μια συμφωνία (φαινομενικά) αμοιβαίου συμφέροντος. Από τη μια μεριά η τρόικα συμφώνησε να χρηματοδοτήσει τις δανειακές ανάγκες του ελληνικού δημόσιου μέχρι το 2013 και το ελληνικό δημόσιο ανέλαβε την υποχρέωση να μη χρεοκοπήσει στο διάστημα αυτό, επιδιώκοντας, από τη μια, να αυξήσει τα έσοδα του και, από την άλλη, να μειώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Πιο απλό δεν γίνεται!

Σε μια οικονομία σαν την ελληνική, που συντηρείται σχεδόν αποκλειστικά με τις κρατικές προμήθειες και δαπάνες, ενώ το δημόσιο μισθοδοτεί σχεδόν το μισό ενεργό πληθυσμό της χώρας, το να επιδιώκεις να εφαρμόσεις μια τέτοια πολιτική και να περιμένεις ότι θα έχεις ευνοϊκά αποτελέσματα και, μάλιστα, σε τρία μόνο χρόνια, είναι σα να καλείς σε προσκλητήριο εθελοντές για το χορό του Ζαλόγγου.

Όλοι οι αναλυτές θεωρούν ότι ο στόχος αυτής της πολιτικής (του μνημονίου) είναι ανέφικτος. Ήδη τα έσοδα παρουσιάζουν "ανησυχητική υστέρηση". Το 2013 η Ελλάδα θα εξακολουθεί να είναι βαριά χρεωμένη και θα εξακολουθεί να έχει υψηλές δανειακές ανάγκες, τις οποίες θα πρέπει να εξυπηρετήσει με τους όρους της ελεύθερης αγοράς. Η παραγωγική ικανότητα της Ελλάδας ακόμα κι αν έχει βελτιωθεί σχετικά, δεν θα έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μπορεί να αντέξει μια νέα κερδοσκοπική επίθεση. Και η ελληνική κοινωνία, δεν ξέρω αν θα έχει προλάβει να "φιλοκαλεί μετ' ευτελείας και άνευ μαλακίας" αλλά σίγουρα θα έχει γίνει ένα μπάχαλο.

Ο στόχος, όμως, της μη χρεοκοπίας μέχρι το 2013 θα έχει επιτευχθεί. Ποιος θα είναι ο κερδισμένος από αυτό; Μήπως οι μετοχές της Deutsche Bank ή της Societé General οι οποίες θα έχουν αποφύγει, σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο για το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης, να καταγράψουν ζημίες σχεδόν 300 δις ευρώ, λόγω της χρεοκοπίας και, συνακόλουθα, της αδυναμίας του ελληνικού κράτους να αντεπεξέλθει στις δανειακές του υποχρεώσεις; Είναι πιθανόν. Κάτι τέτοι φαίνεται και από την εναλλαγή των διαθέσεων του κ. Ackerman πριν και μετά την υπογραφή του μνημονίου. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος και πολύ σοβαρός. Αλλά εμείς έχουμε αναλάβει την υποχρέωση να τους απαλλάξουμε από τον κίνδυνο αυτό μέχρι το 2013!

Τι συνθήκες θα έχουν διαμορφωθεί μετά από τρία χρόνια, δεν το ξέρω. Μπορεί κάλλιστα τα πράγματα να παραμείνουν όπως είναι και σήμερα. Μπορεί όμως και να έχουν αλλάξει κάπως. Ίσως τόσο μόνο ώστε, η επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού δημόσιου χρέους, να μην απειλεί, τότε, την ισορροπία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και του ευρώ συνολικά.

Φυσικά, ας παραμείνουμε νηφάλιοι. Δεν πρέπει να περιμένουμε να μας κάνουν άγαλμα γι' αυτό. Μπορεί ίσως η μόνη μας ανταμοιβή να είναι η προώθηση του ΓΑΠ στην ηγεσία του ΟΗΕ. Αλλά δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε φίλοι μου γιατί, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτ' άλλο παρά ένα σενάριο, μια φαντασία, ένας εφιάλτης απλώς, για το (όχι και τόσο απίθανο) ενδεχόμενο να καταλήξουμε και ...γδαρμένοι και δαρμένοι. ;-)

ΥΓ Το ότι υπονοοώ πως υπάρχει μια δυνατότητα διαπραγμάτευσης, ώστε να εξασφαλιστεί και εκτός μνημονίου η υποστήριξη της προσπάθειας της Ελλάδας να ορθοποδήσει οικονομικά προς όφελος των πολιτών της και των άλλων ευρωπαίων πολιτών είναι σωστό. Το ότι η κυβέρνηση ΓΑΠ δεν θα το ακούσει και θα πέσει όταν η κατάσταση θα γίνει τελείως αφόρητη είναι βέβαιο. Το ερώτημα είναι: Ποιος θα την διαδεχτεί; Ποιος θέλουμε να τη διαδεχτεί;