Αντικατοπτρισμοί...

Επειδή μου φάνηκε σωστό να θέλει κάποιος, τον κόσμο αυτόν να κοροϊδέψει μα και ν' αναποδογυρίσει, μπας και χαρούμε κάτι τις χωρίς φόβο πως προκαλούμε αταξία στην τάξη των πραγμάτων, κύριε αστυφύλακα μου...

Αν σας έλειψα, δεν έφυγα, εδώ γύρω γύρναγα...

Είπα, μιας και αφού χάθηκα τόσο καιρό, να σας στείλω έναν χαιρετισμό κάπως χαρωπό μα μόλις πριν έμαθα πως σύρανε και τη Πορτογαλία στην "Μηχανισμό" και είπα "γμτ δεν με αφήνουν να αγιάσω, δεν με αφήνουν..."


Είδα λοιπόν ένα βίντεο (Θα το βρείτε εδώ) που μόλις κυκλοφόρησε και έκανα σκέψεις διάφορες. 

Για όσους έχουν την υπομονή και το χρόνο να το παρακολουθήσουν,  οφείλω μια διευκρίνηση. Είναι δουλειά με φανερή -σχεδόν- σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν ταυτίζομαι με αυτόν τον χώρο και δεν με εκφράζει πολιτικά. Και στο βίντεο αυτό σημειώνω την απουσία μιας "λεπτομέρειας" που για μένα είναι ουσιώδης. Παρ' όλ' αυτά όμως αποφάσισα να το συστήσω, σε όποιον ενδιαφέρεται, για έναν λόγο: Δείχνει έναν εφαρμοσμένο τρόπο αντίληψης και αντιμετώπισης παρεμφερών προβλημάτων  με τα δικά μας, σε άλλες χώρες, ο οποίος και χρήσιμος είναι ως προς τον προβληματισμό μας και φωτίζει, ταυτόχρονα, τις δυνατότητες κάποιων πρακτικών που μπορούν να αναπτυχθούν και εδώ. Στην ίδια κατεύθυνση είδαμε πριν κάποιες ημέρες και το ντοκιμαντέρ του "Εξάντα" για την Αργεντινή. Στο συγκεκριμένο βίντεο του DebtOcracy, ενδιαφέρον έχει η ανάπτυξη της έννοιας του "απεχθούς" και του "παράνομου" χρέους. Δίνει στοιχεία για να σκεφτούμε επάνω σε αυτό. Επίσης ενδιαφέρον έχει, σε ένα σημείο, η αντίδραση της κρατικής γραφειοκρατίας, σε διαδικασίες διαλεύκανσης εγκλημάτων και κάθαρσης.

Σε πολλά άλλα σημεία πολλοί μπορεί να έχουν αντίρρηση και διαφορετική άποψη. Η "λεπτομέρεια" της οποίας την απουσία επεσήμανα παραπάνω είναι ότι τόσο αυτό το ντοκιμαντέρ, όσο και αυτό του "Εξάντα" δεν λαβαίνουν υπόψη τους δύο, σημαντικούς για εμένα, παράγοντες:

Ο ένας είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα και, όντας συνδεδεμένη με το ευρώ, κοινό νόμισμα για όλες τις χώρες της ευρωζώνης, δεν μπορεί να ακολουθήσει μια δική της νομισματική  πολιτική, παρά μόνο επιστρέφοντας στη δραχμή και αποχωρώντας από την ΕΕ. Μπορώ να το δεχτώ μόνο με τον όρο να μου πει κάποιος, με ποιον τρόπο, πότε και με τι θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και τίνος τα δραχμοποιημένα κεφάλαια θα επενδυθούν σε παραγωγικές επενδύσεις.

Ο δεύτερος και πιο σημαντικός παράγοντας, στον οποίον δεν υπάρχει αναφορά, είναι ότι ενώ σκοτωνόμαστε στη δουλειά, τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα, δεν παράγουμε προϊόντα με ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που να δημιουργούν σταθερή ροή πλούτου, είτε αυτά κατευθύνονται στην εσωτερική αγορά είτε, ακόμα περισσότερο, στη διεθνή. Το Ακαθάριστο Εθνικό μας Προϊόν, στερείται ...ενδιαφέροντος προϊόντος! Οι δυο βασικές "βιομηχανίες" της χώρας μας είναι ο τουρισμός και ο εφοπλισμός. Η πρώτη εξαρτάται από την εισροή τουριστών, άρα δεν ελέγχεται από εμάς, και η δεύτερη από το εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο μόνο τάσεις αυτοκτονίας δεν το διακρίνουν. Αντίθετα από εμάς, ο Ισημερινός, στο παράδειγμα του Debtocracy, διαθέτει πετρέλαια και η Αργεντινή, εκτός των άλλων, τρόφιμα και μιαν τεράστια εσωτερική αγορά. Έχουν κάτι να πουλήσουν και να αντλήσουν από αυτό τα μέσα για να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους.

Εδώ που έχουμε φτάσει πια, πιστεύω ότι σαν κοινωνία έχει ενδιαφέρον ο ανοιχτός, ακόμα και ο αντιθετικός, διάλογος όλων όσων έχουν κάτι να πουν για το "τι να κάνουμε" και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε, τόσο άμεσα όσο και στρατηγικά και ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του πολιτικού κόσμου που θα μας οδηγήσει. Διότι, κατά τη γνώμη μου πάντα, ο πολιτικός κόσμος ή, όπως προτιμώ να τους λέω,  το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που επανδρώνει τα κόμματα αλλά και τις ανώτερες βαθμίδες του κρατικού μας μηχανισμού, βαρύνεται συνολικά και εξ αδιαιρέτου για την καταστροφή που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, έχω τη γνώμη, δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη λύση των προβλημάτων μας σε αυτούς που τα προκάλεσαν, ούτε και επιτρέπεται για λόγους στοιχειώδους δικαιοσύνης, να τους παρέχεται η δυνατότητα να παρουσιάζονται σαν σωτήρες.

Ακόμα και η Αριστερά, όπως είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, δεν έχει δικαίωμα να επικαλείται το αναμάρτητο, μιας και εξ αιτίας της έχουν διαλυθεί και απομαζικοποιηθεί όλες οι μαζικές οργανώσεις, σε σημείο που η "Κοινωνία των Πολιτών", στη χώρα μας, να είναι πια μία έννοια κενή περιεχομένου, για να μη πω άγνωστη τελείως στους πολλούς.

Στο έγκλημα αυτό η Αριστερά στην Ελλάδα είναι συνένοχη και με ειδικό βάρος. Διότι ναι μεν δεν κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια επειδή,  φοβάμαι απέφυγε συνειδητά και επιμελώς να το κάνει, ήταν όμως παρούσα σε όλες τις μαζικές οργανώσεις, σωματεία και συλλόγους κάθε μορφής και αντικειμένου. Παρουσία, όμως, που ξεκινούσε και ολοκληρωνόταν στην παραταξιακή επικράτηση της μιας κομματικής, τάχα μου μετωπικής, παράταξης έναντι των άλλων. Η κατάρα των "παρατάξεων" διέλυσε τα πάντα, μην αφήνοντας καμία μαζική και αξιόμαχη οργάνωση της κοινωνίας όρθια. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα άμαζα συνδικάτα και την πλήρη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων, για να κατανοήσει την ανυπαρξία μαζικού και αποτελεσματικού συνδικαλιστικού και εν γένει μαζικού κινήματος.

Δεν έφερε μόνη της η Αριστερά αυτήν την καταστροφή. Το ΠΑΣΟΚ  μαζί και η ΝΔ έκαναν και κάνουν τα πάντα για να κυριαρχήσουν παραταξιακά σε κάθε οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών. Αυτό για το οποίο κατηγορώ όμως την Αριστερά, είναι ότι ενώ διέθετε τα ιδεολογικά και θεωρητικά εφόδια για να αντισταθεί σε αυτή την λαίλαπα του "παραταξιακού" διαμοιρασμού των κοινωνικών οργανώσεων, δεν αντέδρασε ούτε το κατήγγειλε αλλά, αντίθετα, συμμετείχε και αυτή με ενθουσιασμό στο γκρέμισμα της κοινωνικής συνοχής, μη  και χάσει το ποσοστό "πολιτικής επιρροής" της επάνω στη κοινωνία. Ο κόσμος βέβαια έφυγε από όλες τις μαζικές οργανώσεις και αυτές απέμειναν μόνον με όσους κάνουν καριέρα έχοντας σαν όχημα τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αυτά. Α! Και με το ΠΑΜΕ, τον προθάλαμο των υπό στρατολόγηση μελών του ΚΚΕ, να παριστάνει τη μετωπική οργάνωση...

Με αυτά τα κόμματα εξουσίας, λοιπόν και με αυτήν την Αριστερά, δεν έχει χαΐρι ο τόπος. Έστω και αν κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία λένε, ενίοτε, και κάποιες σωστές κουβέντες.

Τέλος πάντων. Για να μην είμαι μίζερος και αρνητικός ας κάνω και δυο προτάσεις: Να διώξουμε όλες τις κομματικές παρατάξεις από σωματεία, συλλόγους, συνδέσμους κ.λπ. προτείνοντας κοινά ψηφοδέλτια με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα προβλήματα μας και όχι για την προσωπική τους ανέλιξη σε κάποιο κόμμα. Και δεύτερον, να απαιτήσουμε σε πολιτικό επίπεδο, την πλήρη και ριζική αναδιάρθρωση του θεσμού της παιδείας, ώστε να καταστεί φορέας παραγωγής γνώσης και στρατηγικός παράγοντας, συνακόλουθα, καινοτομίας και πλούτου.

Ροκανίζοντας το χρόνο...

Γεια σας και χρόνια πολλά για όλους

Η νέα χρονιά δεν θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη, τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο. Ατομικά και σε στενό κύκλο όμως μπορεί ο καθένας μας να κάνει θαύματα. Μικρά ή μεγάλα. Αυτό εύχομαι να συμβεί στον καθένα.

Στάθηκα αρκετές μέρες μακριά από το bloging. Από τη μια ήταν οι φοβεροί κουραμπιέδες της Αγγελικής που δεν μου άφηναν περιθώριο να σκεφτώ κάτι άλλο... Είχα μεγάλη ανάγκη να μπω σε “εορταστικό κλίμα”, να νιώσω χαρούμενος και εξωστρεφής, να κάνω ευχές, να βγάλω φωτογραφίες, να γνωρίσω νέους ανθρώπους, να πω δε βαριέσαι, βρε παιδί μου...

Από την άλλη δεν έγινε και τίποτα συνταρακτικά διαφορετικό, κάτι ικανό να ταρακουνήσει την πνευματική μου ραστώνη...

Το μνημόνιο πορεύεται as usual, τα μαγαζιά κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο με τον ίδιο αθόρυβο ρυθμό, οι τράπεζες εξακολουθούν να αγωνιούν, όπως πάντα, για την ευημερία μας :-).

Το κέντρο της πόλης, ως συνήθως, κατειλημμένο από αδιέξοδες απελπισίες αλλά και στοχευμένους παραλογισμούς. Θαρρείς και κάθε προσπάθεια να μαζέψουμε τις δυνάμεις μας, οδηγεί στο να διαλυόμαστε με μεγαλύτερη ορμή...

Οι ζητιάνοι, άλλοι με πλάνο μάρκετινγκ, αλλά και πολλοί από αδήριτη ανάγκη, αυξάνονται με σταθερό ρυθμό στους δημόσιους χώρους, αλλά όμως, απωθούνται όλο και πιο αποτελεσματικά στο κοινωνικό ασυνείδητο, ώστε τελικά  να περνάμε ανάμεσά τους ωσαν να είναι αόρατοι! 
Οι λαθραίοι μετανάστες, από όλο τον κόσμο, συρρέουν κάθε μέρα σε ικανοποιητικό αριθμό. Όλα κανονικά. Καμμιά ανησυχία και από εκεί!

Οι άνεργοι ξέρουν ότι θα παραμείνουν άνεργοι, οπότε δεν ανησυχούν γι' αυτό. Φοβούνται μόνο μήπως και κάπου  βρουν δουλειά χωρίς να τους πληρώνουν, αλλά και αυτό στα αναμενόμενα είναι...

Πολιτικά στον ορίζοντα δεν φαίνεται κάποιος σχηματισμός ικανός να μοιράσει δυο γαϊδουριών τ' άχυρο, ενόσω η κυβέρνηση που εκλέξαμε έχει αναγάγει σε ...ρουτίνα την εξαγγελία νέων μέτρων κάθε δεύτερη εβδομάδα, συντηρώντας την απαισιοδοξία μας σε αξιοζήλευτα επίπεδα. 

Γενικώς η εικόνα μοιάζει με επίκαιρα από βομβαρδισμό, σε slow motion και κλειστό ήχο, που τα παρακολουθείς πίσω από χοντρά τζάμια... Δεν είναι η χώρα μας αυτή, κι ας την λένε “Ελλάδα”, δεν είμαστε εμείς αυτοί που τους συμβαίνουν όλα αυτά, μα κάποιοι άλλοι που έχουν το όνομα μας...

Με όλ' αυτά μπροστά μου, έχω την αίσθηση πως ροκανίζουμε το χρόνο, σε ένα game όπου ο αντίπαλος κάνει προπόνηση σε βάρος μας ενώ, εμείς, δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας και περιμένουμε τον διαιτητή, με τη ψυχή στο στόμα, να σφυρίξει τη λήξη!..

Φασίνα με τους Atenistas

Την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου, αποφάσισα να ανταποκριθώ στο κάλεσμα των Ατενίστας για φασίνα στην περιοχή της Ομόνοιας. Κίνητρό μου στάθηκε η ανάγκη να συμμετάσχω σε μια εκδήλωση όπου, μαζί με άλλους, θα μπορούσα να εκφράσω έμπρακτα τη διεκδίκηση μου σε ένα τμήμα από το κέντρο της πόλης, που από πολύ παλιά (πριν ακόμα τα κύματα των μεταναστών την κατακλύσουν μαζί με τους ναρκομανείς) έχει αφεθεί στην απαξίωση και στην υποβάθμιση.

Στην περιοχή που ορίζεται από την πλατεία Ομονοίας, την πλατεία Μεταξουργείου και την πλατεία Βάθης μέχρι το Μουσείο, ένα από τα πιο ζωντανά τμήματα της πόλης συμβιώνει με την πορνεία, τη διακίνηση ναρκωτικών και τους εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες. Στα τελευταία χρόνια προστέθηκε και το τμήμα από την Ομόνοια, την πλατεία Δημαρχείου και, από εκεί, κάτω στην πλατεία Κουμουνδούρου και από εκεί στον Κολωνό, όλο το κομμάτι μέχρι την πλατεία Μεταξουργείου. Η πλατεία Θεάτρου, κρυμμένη κάπου εκεί πίσω από την οδό Μενάνδρου και την Ευριπίδου, έχει μετατραπεί σε μια σύγχρονη Αυλή των Θαυμάτων και κανένας, που δεν έχει δοσοληψίες με την περιοχή, δεν αποφασίζει να περάσει από εκεί μετά το απόγευμα μέχρι το πρωί. Είναι η περιοχή όπου εκτός από τον μεγαλύτερο εμπορικό τζίρο της πόλης πραγματοποιείται, ίσως, και ένα μεγάλο τμήμα από τον παράνομο τζίρο της πορνείας, του πάσης φύσεως λαθρεμπορίου, των  ναρκωτικών και της εκμετάλλευσης των λαθρομεταναστών. Αυτή η περιοχή βγάζει, με δυο λόγια, πολύ χρήμα! Μα πάρα πολύ χρήμα... Και όμως εμφανίζει εικόνα εξαθλιωμένης τριτοκοσμικής πόλης, βουτηγμένης στη βρωμιά και στην εξαθλίωση. Σαν να φωνάζει: μείνε μακρυά, μην πλησιάζεις. Και εν πολλοίς το έχει πετύχει. Η πλειονότητα των κατοίκων της πόλης έχουν αποστρέψει το πρόσωπο τους από την περιοχή που, το βράδυ στα σκοτεινά στενά της, παρουσιάζει εικόνα Sin City...

Με αυτά κατά νου ομολογώ ότι με διέκρινε ένας σκεπτικισμός, σχετικά και με τη συγκεκριμένη εθελοντική επιχείρηση καθαριότητας των Atenistas. Από πρακτική άποψη, κάποιος θα μπορούσε να τη θεωρήσει έως και άσκοπη. Ήδη σήμερα οι καθαρισμένες επιφάνειες θα έχουν σκεπαστεί με αφίσες και συνθήματα εκ νέου. Παρ' όλ' αυτά, αποφάσισα να συμμετάσχω. Βρίσκω ότι η κοινωνική μας συνείδηση έχει αμβλυνθεί εξαιρετικά μέσα από σχολιασμούς και σχετικοποιήσεις, κι ένα ξεκόλλημα έστω και χωρίς άλλο αποτέλεσμα εκτός από το προσωπικό "ξεκούνημα", είναι μια θετική πράξη.

Atenistas επί το έργον. Ξεκόλλημα αφισών και καθάρισμα της εισόδου του από
τη δεκαετία του 1980 πυρπολημένου MINION

 Πήγα λοιπόν. Δεν ήταν πολύς ο κόσμος που είχε κινητοποιηθεί. Ήταν όμως όμορφος, ζωντανός και ενθουσιώδης.

 Η δουλειά που έπρεπε να γίνει δεν ήταν και τόσο εύκολη. Πολλά διαφημιστικά αυτοκόλλητα ήσαν από χαρτί το οποίο κάνει σώμα στην επιφάνεια που κολλιέται και δεν βγαίνουν καθόλου εύκολα. Πολλά συνθήματα με spray είχαν ποτίσει το μάρμαρο στις κολώνες και μόνο μετά από διάφορα κοκτέιλ διαλυτικών και επίπονο τρίψιμο άρχισαν να υποχωρούν. Αφίσες και διαφημιστικά ήσαν κολλημένα πολύ ψηλότερα από το ύψος ενός ανθρώπου με αποτέλεσμα να χρειάζεται σκάλα για να τα πλησιάσεις.

Η ανοργανωσιά μου ήταν υπεύθυνη που δεν κατέβηκα εφοδιασμένος με τα κατάλληλα εφόδια για τη δουλειά που έπρεπε να γίνει. Παρ' όλ' αυτά, όμως, βρήκα εκεί και μπόρεσα να συμβάλω έτσι στην προσπάθεια. Όχι για πολύ, είναι αλήθεια, αλλά για όσο άντεχα. Μου άρεσε που έκανα κάτι μαζί με άλλους και, μάλιστα, αρκετά νεότερους και άρχισα να σκέφτομαι πως έστω και γι' αυτό μονάχα, άξιζε τον κόπο. Τι στο καλό; Ένοιωθα σα να συμμετέχω στην προετοιμασία μιας γιορτής, αν με καταλαβαίνετε τι λέω...

Εικόνες σαν αυτής της όμορφης κυρίας ζωσμένης με την ποδιά της κουζίνας έδιναν μιαν ατμόσφαιρα "οικογενειακή" και εμπόδιζαν τους περαστικούς να σκεφτούν πως πρόκειται για ακόμα ένα συνεργείο καθαρισμού που κάνει τη δουλειά του...

 Από την άλλη δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως οι περαστικοί, σκουντούφληδες και βιαστικοί δεν μοιάζανε ν' αντιλαμβάνονται και πολύ τι ακριβώς συνέβαινε μπροστά στα μάτια τους...

Έπεσε λοιπόν χοντρή δουλειά!.. Ακόμα και στις πιο δύσκολες και πιο βρώμικες γωνιές...

μέχρις ότου σταθεί δυνατόν οι τοίχοι ν' αποδοθούν ξανά "καθαροί στην κοινωνία" με μια διακριτική και εύκολα αποκολλήσιμη επιγραφή

Έτσι για την ιστορία! Η οποία εν τέλει -όπως σκεφτόμουνα αποχωρώντας- σε μεγάλο βαθμό γράφεται και από μικρές καθημερινές και φαινομενικά άσκοπες δραστηριότητες, για να μη λέμε πράξεις... Μα πιο πολύ και από αυτό, που ίσως ν' ακούγεται και λίγο μεγαλόσχημο, είχα εισπράξει αυτή την εικόνα,

παιδιών ευχαριστημένων από αυτό που έκαναν, σαν μια μικρή απόδειξη των πόσων είναι διατεθειμένα να προσφέρουν στην κοινωνία... Ευχαριστώ Atenistas

Ιδεολογία είναι...

William-Adolphe Bouguereau: Orestes Pursued by the Erinyes, 1862

Σε μια συζήτηση που έγινε με πολύ πάθος στο blog του CsLaKoNaS σχετικά με το Πολυτεχνείο, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που προέκυψαν στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, ειπώθηκαν αρκετά και η συζήτηση κατάληξε κάποια στιγμή στην ακόλουθη στιχομυθία:

ΑΕΡΙΚΟ: “(...) Τα ιδεολογήματα σε τούτο χρησιμεύουν: να ομαδοποιούν και να χειραγωγούν πλήθη, εν πολλοίς ανόμοια, προς πορισμό ισχύος και εξουσίας από κάποιους ελάχιστους ή και μεμονωμένους. Και οι ιδεολογίες είναι τα manuals για τη συγκρότηση "στρατών", συχνά απολύτως (δολο)φονικών. Μη ξεχνάμε και τη μέγιστη ιδεολογική κατασκευή της "Θρησκείας" σε τι πελάγη αίματος και κατακτητικής ευτυχίας καθοδήγησε τους "πιστούς" προς όφελος των ταγών τους. Ακόμα και σήμερα”...

CsLaKoNaS: “Και ερχόμαστε τώρα σε ένα ακόμα πολύ σημαντικό σημείο της κουβέντας.
Πιστεύεις ότι χρειάζονται οι ιδεολογίες σήμερα; Και αν ναι σε ποια μορφή;
Εγώ πιστεύω ότι ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από ιδεολογίες. Πρέπει να αποκτήσει Αρχές. Μπορεί και να είναι το ίδιο πράγμα αλλά στο μυαλό μου το σύστημα Αρχών - Αξιών δε μπορεί να σκλαβώσει το μυαλό του ανθρώπου, σε αντίθεση με τα ιδεολογικά συστήματα.”

------------------------------------------------------------------------------------------

Κατ' αρχάς θεώρησα το ερώτημα πολύ σημαντικό και πιστεύω ότι απευθύνεται και αφορά τον καθένα μας, ιδιαίτερα σε αυτήν την εποχή έντονης κρίσης σε όλα τα επίπεδα που διανύουμε. Έτσι, μαζί με μια πρώτη απάντηση εκ μέρους μου, αποφάσισα να μετατρέψω το ερώτημα αυτό σε αυτόνομη ανάρτηση και να προκαλέσω, αν σταθεί δυνατόν, μια γενικότερη συζήτηση με όποιον θα ήθελε να συμμετάσχει.

ΑΕΡΙΚΟ: “Σε ό,τι με αφορά, τη γνώμη μου για τις ιδεολογίες την είπα πιο πάνω. Δεν είναι, όμως, εύκολο να τις πολεμήσεις μιας και η τάση για ιδεοληψία και επιβολή είναι σχεδόν έμφυτη στο ανθρώπινο είδος. Πάντα κάποιος θα προωθεί μια ιδεολογία και κάποιοι θα ανακαλύπτουν σε αυτήν το νόημα της ζωής τους. Ας μην έχουμε αυταπάτες.

Αυτό που πιστεύω ότι χρειαζόμαστε είναι τρία πράγματα:

1. Λογικό και νηφάλιο λόγο.
2. Όρκο πίστης στη Δημοκρατία, τουτέστιν αποφάσεις στη βάση της πλειοψηφίας και λειτουργία με απόλυτο σεβασμό της μειοψηφίας
3. Συνταγματική κατοχύρωση της κοινωνικής δικαιοσύνης ως θεμελιώδους συνεκτικού ιστού της κοινωνίας μας.

Κάθε, μα κάθε, άνθρωπος έχει το δικό του αξιακό σύστημα. Το διαμορφώνει με την αγωγή, την παιδεία, τα βιώματα, τις κοινωνικές εν γένει προσλαμβάνουσες και τη ψυχοσύνθεσή του. Πιστεύω ότι η αναγνώριση και η προστασία αυτής της ιδιότητας είναι θεμελιώδης για την επικράτηση της νηφαλιότητας και της λογικής στο λόγο.

Κάθε, μα κάθε, πολίτης θέλει να μπορεί να εκφράζει τη γνώμη του, όσο διαφορετική και αν είναι από του διπλανού του, χωρίς περιορισμούς, πάνω σε κάθε τι που τον ενδιαφέρει ή τον αφορά. Νομίζω ότι ο απόλυτος σεβασμός αυτού του δικαιώματος είναι το πιο ισχυρό τείχος προστασίας απέναντι στην αυθαιρεσία της όποιας εξουσίας. Κάθε παρεμπόδιση ή περιορισμός του ας πούμε ότι υποσκάπτει τη Δημοκρατία και τη ζημιώνει αναλόγως.

Καί, τέλος, θεωρώ πάρα πολύ σημαντική την ανάγκη να προσφέρουμε όλοι, ανάλογα με τις δυνάμεις μας και να κατατείνουμε στην ενδυνάμωση της κοινωνίας συνολικά και όχι μόνο στην ατομική μας ικανοποίηση. Η Κοινωνική Δικαιοσύνη είναι όχι μόνο στέρεο θεμέλιο για την κοινωνική συνοχή αλλά  και σίγουρο κριτήριο για το αν μια κοινωνική δομή αξίζει να επιβιώσει ή να ανατραπει!”

Περιττό να σημειώσω πόσο σημαντική θεωρώ τη γνώμη και τη συμμετοχή όλων σας στη συζήτηση αυτή. :-)

Μπορεί και ν' αλλάζουμε σελίδα...

Από τη συγκέντρωση των Atenistas στις 6/11/2010 στην πλ. Δημαρχείου

Να υποθέσω ότι η εκλογή του κ. Καμίνη για τη θέση του Δημάρχου στην Αθήνα σηματοδοτεί αλλαγή σελίδας στον τρόπο διαχείρισης των κοινών της πόλης μας. Εύχομαι από καρδιάς ο νέος Δημοτικός Άρχοντας να μη διαψεύσει τις προσδοκίες τόσο των ψηφοφόρων του, όσο και των Αθηναίων που υποφέροντας από τα μέτρα της κυβέρνησης, δεν τον ψήφισαν μιας και τον είδαν σαν εκπρόσωπο μιας πολιτικής δύναμης που τους έχει προκαλέσει κακό.

Είναι γεγονός ότι όσοι τον ψήφισαν αλλά και όσοι, μετά λόγου γνώσεως και προβληματισμού, απείχαν ή έριξαν λευκό και άκυρο ψηφοδέλτιο, δεν έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα τους να ελπίζουν σε μια ριζική αλλαγή των συνθηκών στην Αθήνα. Κάθε άλλο μάλιστα. Το φαινόμενο του κ. Αμυρά δείχνει το αντίθετο ακριβώς.

Η βαθιά ανεμπιστοσύνη στο πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν δείχνει παραίτηση των πολιτών από το πολιτικό γίγνεσθαι αλλά αντίθετα υπογραμμίζει την απόρριψη αυτού του προσωπικού και του τρόπου οργάνωσής του. Η χώρα ζει μια περίοδο έντονου προβληματισμού, διεργασιών και συνθέσεων που, σαν αποτέλεσμα θα έχουν αργά ή γρήγορα, ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι δυνατόν το πολιτικό προσωπικό που εν πολλοίς έχει δημιουργήσει τη διάλυση της κοινωνίας μας και τα οξύτατα προβλήματα που ζούμε σήμερα, να παραμείνει άλλο στη διαχείριση των κοινών μας υποθέσεων. Σε κανένα επίπεδο και με κανέναν τρόπο.

Επιπλέον δεν είναι δυνατόν, μετά από όλη την περίοδο οδυνηρής προσαρμογής μας στην πραγματικότητα που μας έχουν οδηγήσει οι άφρονες, για να το πω κομψά, πολιτικές πρακτικές των κομμάτων της μεταπολιτευτικής περιόδου, να παραμείνουμε αδρανείς και μοιραίοι θεατές στο ίδιο έργο. Νέοι άνθρωποι, όχι μόνο ηλικιακά, νέα σχήματα και προγράμματα δράσης αναζητούν το δρόμο τους στις μεγάλες συμμετοχές για να παίξουν το ρόλο τους στις αλλαγές που έχουμε ανάγκη να πραγματοποιηθούν. Κυρίως η αλλαγή στην νοοτροπία και στην αντιμετώπιση των συμφερόντων μας. Η εθελοντική κινητοποίηση βρίσκει έδαφος και οπαδούς. Οι Ατενίστας είναι ένα παράδειγμα, οι ψηφοφόροι του Αμυρά είναι ένα άλλο. Κινήματα που δείχνουν την επιθυμητή κατεύθυνση, γι' αυτό και ελπιδοφόρα.

Η άνοδος της φασιστικής "Χρυσής Αυγής" στα αυτοδιοικητικά όργανα της Αθήνας είναι η άλλη πλευρά των διεργασιών που συντελούνται, όσο τα πράγματα παραμένουν στην τύχη τους και στον κοινωνικό αυτοματισμό. Ελπίζω η νέα δημοτική αρχή των Αθηνών να δείξει θάρρος, έμπνευση και αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που ξεπήδησαν μέσα από την εγκατάλειψη ολόκληρων περιοχών της Αθήνας στην τύχη τους.

Προσωπικά τρέμω με ότι μας περιμένει. Οι δυσκολίες και τα μεγαλύτερα εμπόδια βρίσκονται μπροστά μας. Λεφτά δεν υπάρχουν και η φτώχεια είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Από την άποψη αυτή τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Αθήνα -και στη Θεσσαλονίκη από ότι ακούω μόλις- μου παρέχουν μια αισιοδοξία γιατί προέκυψαν σαν αποτέλεσμα κινητοποίησης ανθρώπων που νοιάζονται για τον τόπο και δεν τον εγκαταλείπουν. Σε αυτό βασίζομαι...

Οι "Άθλιοι" των Αθηνών

Ομόνοια, 25 Οκτωβρίου 2010 ώρα 11 το πρωί. πάνω από τα φρεάτια εξαερισμού του μετρό

Όταν ήμουν μικρό παιδί ακόμα, είχα δει σ' ένα περιοδικό μια φωτογραφία από τη Νέα Υόρκη. Έδειχνε έναν εξαθλιωμένο άνθρωπο, ξαπλωμένο κάτω στο πεζοδρόμιο, δίπλα σε μια λευκή μαρμάρινη σκάλα και από μπροστά του πέρναγαν άνθρωποι βιαστικοί, με σκυμμένο το κεφάλι και μεγάλο βηματισμό.

Πρέπει να έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια από τότε που είδα τη φωτογραφία αυτή και τη θυμάμαι ακόμα. Με το παιδικό μου μυαλό δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άλλοι άνθρωποι προσπερνούσαν έναν όμοιό τους που βρισκόταν κατάχαμα, προφανώς σε ανάγκη, χωρίς να του δίνουν σημασία...

Πέρασαν τα χρόνια, πάντοτε με την απορία στο μυαλό, μα σήμερα, στην πραγματικότητα της Αθήνας, έχω αρχίσει πια να καταλαβαίνω τα αναπάντητα “γιατί” της παιδικής μου ηλικίας. Εικόνες σαν αυτή που θυμάμαι ή σαν αυτή από την Ομόνοια που δείχνω εδώ, ορίζουν πια την καθημερινότητα του καθενός μας. Δεν συγκινούν. Κανένας δεν νοιώθει απορία στη θέα τους. Πιο πολύ, θα έλεγα, νοιώθουμε τρόμο και ένα σφίξιμο στο στομάχι για επαπειλούμενους κινδύνους...

Είναι φυσικό, ο καθένας μας να αναρωτιέται αν μπορεί πλέον να κάνει κάτι για την κατάσταση αυτή που καταλαμβάνει την μια περιοχή του κέντρου της Αθήνας μετά την άλλη. Λαθρομετανάστες, άστεγοι, ναρκομανείς, σε όλη την κλίμακα της εξαθλίωσης παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας, χωρίς να μας σοκάρουν ή, έστω, χωρίς να μας σοκάρουν πολύ.

Από κοντά μια στρατιά ζητιάνων, μικροπωλητών, καθαριστές τζαμιών στα φανάρια δεν αφήνουν κανένα περιθώριο σε όποιον κινείται πεζός ή με αυτοκίνητο, να ξεφύγει από το κυνηγητό τους. Και όποιος κάνει το λάθος να κάτσει σε ένα τραπεζάκι να πάρει ένα ποτό, ένα παγωτό, να πει δυο κουβέντες μ' ένα φίλο, θα δεχτεί την “επίθεση” από κάθε λογής κατατρεγμένο: μαραμένες γαρδένιες 3 ευρώ η μία, μαντηλάκια με “όσα θέλεις δώσε”, ναρκομανείς με ταρίφα “έχετε 50 λεπτά;” και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους.

Το λέω ξεκάθαρα. Κάθε φορά που βγαίνω στο δρόμο νοιώθω σαν κυνηγημένος σε ταινία όπου από κάθε γωνία ξεφυτρώνουν ζόμπι...

Έτσι έχουν τα πράγματα. Και ο φασισμός θεριεύει. Δεν μιλάω για τη Χρυσή Αυγή και τα άλλα φασιστικά μορφώματα. Μιλάω για τον φασισμό που γεννιέται και αυγατίζει πάνω στον τρόμο του φτωχού, την απελπισία του άνεργου, την ενστικτώδη αντίδραση του απειλημένου και οδηγεί στην τυφλή βία του κοινωνικού αυτοματισμού...

Από μιαν άλλη οπτική αποκαλύπτονται πάλι οι σαθρές δομές της ελληνικής κοινωνίας. Δομές πολυνομίας και αλληλοϋπονόμευσης, χωρίς ουσιαστική συνοχή και χωρίς καμία προοπτική. Σχέσεις όπου η υλική εξαθλίωση που έχει ενσκήψει αναρριπίζει τα όποια στολίδια φανερώνοντας την αθλιότητά που κρύβεται από κάτω.

Αυτή η κρίση φαίνεται, όλο και περισσότερο, πως είναι καθολική -οικονομική, κοινωνική, αξιών. Η κοινωνία μας, είναι πια φανερό, δεν διαθέτει ούτε έναν αξιόπιστο θεσμό για να αμυνθεί...

Και ύστερα με ρωτάς γιατί δεν σου γράφω...

Σαλάτες

Έτσι που έχουν τα πράγματα και όλους μας διακατέχουν ανάμικτα συναισθήματα και οι σκέψεις μας τρέχουν από το "Δόξα τω Θεώ" στο "Βόηθα Παναγιά μου", σκέφτηκα να επικοινωνησω μαζί σας δυο χειμωνιάτικες σαλάτες που, αυτές τουλάχιστον, δεν σφίγγουν το στομάχι αλλά, αντίθετα, το ευφραίνουν!..

Πρόκειται για δυο παραλλαγές πάνω στη μαρουλοσαλάτα και τη λαχανοσαλάτα, έτσι όπως τις φτιάχνω και όλοι μου λένε τι καλές που είναι. Το βασικό τους πλεονέκτημα, εκτός από τη γεύση τους, είναι ότι δεν έχουν καθόλου αλάτι. Και το βασικό τους μειονέκτημα (ας πούμε) είναι ότι, αν δεν έχετε πρέπει να προμηθευτείτε ξύδι μπαλσάμικο λευκό. Κοστίζει γύρω στα 3 ευρώ, αλλά μην τα τσιγκουνευτείτε. Μπορεί να σας γίνει τόσο απαραίτητο ώστε να προβληματιστείτε για το πώς ζούσατε τόσο καιρό χωρίς αυτό...

Σαλάτα μαρούλι με ρόκα και σπανάκι

Προαιρετικά ένα ξινόμηλο και λίγα καρύδια ψίχα. Θα χρειαστείτε, επίσης, λίγο μέλι ή μαύρη ζάχαρη

Πλύντε και κόψτε τα υλικά σε όποια αναλογία επιθυμείτε. Για μια μέτρια καθημερινή σαλάτα εγώ βάζω περίπου μισό μαρούλι, καμιά δεκαριά φύλλα ρόκα και άλλα τόσα σπανάκι. Καθαρίστε το ξινόμηλο και κόψτε το σε μικρά κυβάκια. Ρίξτε και τα καρύδια χοντροκομένα.

Σε ένα μπολ βάλτε 5 κουταλιές της σούπας (Κ.Σ.) ελαιόλαδο και δύο Κ.Σ. ξύδι μπαλσάμικο στο οποίο έχετε διαλύσει, προηγουμένως, είτε μία κουταλιά του γλυκού μέλι είτε μια κουταλιά του γλυκού μαύρη ζάχαρη. Χτυπήστε το μείγμα με ένα πιρούνι να ενωθούν τα υλικά και ρίξτε το στα λαχανικά. Ανακατέψτε πολύ καλά να πάει το μείγμα παντού. Καλή όρεξη.

Ταιριάζει με ψητά κρέατα και ψάρια και με ότι κρασί τραβάει η ψυχούλα σας.

Σαλάτα με λάχανο, καρότο, σέλινο και πορτοκάλι
Θα χρειαστείτε, εκτός από το λάχανο, ένα καρότο, λίγο σέλινο, πιπέρι καγιέν, πιπέρι μαύρο.

Καθημερινή σαλάτα για 4 άτομα: Θα χρειαστείτε ¼ από ένα λάχανο, ψιλοκομμένο και “πνιγμένο” καλά. (Το “πνίγουμε” αφού το κόψουμε στη σαλατιέρα και με καθαρά χέρια το στύβουμε δυνατά μέσα στις χούφτες μας μέχρι να το δούμε να υγραίνεται). Καθαρίζουμε ένα καρότο και το περνάμε από τον τρίφτη μέσα στη σαλατιέρα με το λάχανο. Από το σέλινο παίρνουμε 3-5 κλωναράκια και το ψιλοκόβουμε μέσα στη σαλατιέρα. Αν θέλετε, μπορείτε να τρίψετε και λίγο πιπέρι μαύρο ή να ρίξετε ελάχιστο (ίσα ίσα στη μύτη του μαχαιριού) πιπέρι καγιέν.

Σε ένα μπολ βάλτε 5 κουταλιές της σούπας (Κ.Σ.) ελαιόλαδο και δύο Κ.Σ. ξύδι μπαλσάμικο. Χτυπήστε με ένα πιρούνι ώστε να ενωθούν τα υλικά και στη συνέχεια στύψτε ένα πορτοκάλι μέσα στο λαδόξιδο και ξαναχτυπήστε τα όλα μαζί. Ρίξτε τη σος στα κομμένα λαχανικά και ανακατέψτε πολύ καλά να πάει παντού.

Κρύα και δροσερή η σαλάτα αυτή με τη χαρούμενη όψη, πάει θαυμάσια με όλα τα φαγητά του χειμώνα

Ελπίζω να τις χαρείτε και να πιείτε ένα ποτηράκι στην υγειά μου όσοι το θυμηθείτε :-)