Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Απάντηση σε έναν επιπόλαιο νέο

Συμβαίνει αρκετοί από εμάς τους Έλληνες και, μάλιστα, νέοι και φιλόδοξοι άνθρωποι, που έρχονται σε επαφή με τις συνθήκες που επικρατούν στις οργανωμένες κοινωνίες της Δύσης και του Βορρά, να νιώθουν μιαν οργή να φουντώνει μέσα τους. Μια οργή που στρέφεται ενάντια στο διεφθαρμένο μας κράτος και την καθυστερημένη κοινωνική συνείδηση των Ελλήνων πολιτών. Βλέποντας κοινωνίες συντεταγμένες σε κρατικές δομές ανταποδοτικές, οι οποίες παρέχουν αξιόλογη παιδεία και κίνητρα ανάδειξης στα μέλη τους, μέσα από την εργασία, αυτοί οι Έλληνες πολίτες βιώνουν συγκλονιστικά συναισθήματα. Και μάλιστα όσο πιο ευαίσθητοι και πατριώτες είναι τόσο πιο έντονα τα συναισθήματα ντροπής και οργής που νιώθουν.

Σε ότι με αφορά μπορώ να κατανοήσω την οργή αυτή. Την έχω νιώσει κι εγώ. Τόσο σαν νέος όσο και τώρα που δεν είμαι καθόλου νέος πια. Κι έχω μιλήσει με λόγια πικρά τόσο για το διεφθαρμένο μας κράτος όσο και για την, ανυπόφορα, καθυστερημένη κοινωνική συνείδηση της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών. Πιστεύω ότι, από μιαν άποψη, αυτή η οργή είναι δύναμη ζωής και αισιοδοξίας. Προσδοκώ ότι κάτι καλό θα προκύψει από αυτήν αν...

Θα συμπληρώσω αργότερα το "αν" αυτό. Τώρα θέλω να αναφερθώ στο λόγο αυτού του σημειώματος.

Μερικοί, από αυτούς στους οποίους αναφέρομαι, που γνώρισαν τον "πολιτισμό" και είδαν πολύ πιο αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης των "ανθρώπινων πόρων" μιας κοινωνίας, αφήνουν την οργή να τους τυφλώσει και χάνουν το μέτρο. Τους καταλαβαίνεις γιατί τους ακούς να μιλούν με γενικότητες, να απαξιώνουν συλλογικά μη ομοιογενείς ομάδες, να αποδίδουν συλλογικές ευθύνες επί δικαίων και αδίκων, να εκφωνούν φιλιππικούς και να ατενίζουν τους κατηγορούμενούς τους αγέρωχα ωσάν να είναι, εξ ορισμού, χαμερπείς και σμερδαλέοι.

Όπως τα χωριατόπαιδα που, κάποτε, έρχονταν στην  πόλη για να σπουδάσουν και ντρέπονταν να γνωρίσουν στους φίλους τους, τους χωριάτες γονείς τους ή και να γνωστοποιήσουν, έστω, τη χωριάτικη καταγωγή τους. Η πρόοδος ήταν στην πόλη και η καθυστέρηση στο χωριό. Έτσι ήταν τα πράγματα, χωρίς αμφιβολία, αλλά αυτοί χάνανε την ταυτότητά τους και πολλοί κατέληγαν πικρόχολοι και κυνικοί. Γιατί όταν χάνεις την ταυτότητά σου κανείς δεν μπορεί να σε σεβαστεί: ούτε αυτοί που αφήνεις πίσω ούτε και αυτοί από τους οποίους προσδοκάς να σε δεχτούν. Κι έτσι χάνεις ξαφνικά τα καλά σου αισθήματα προς κάθε κατεύθυνση.

Νομίζω ότι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης είναι και ο CsLaKonas, νέος 25 χρόνων με πάθος τα μαθηματικά, ο οποίος, αν έχω καταλάβει καλά, σπουδάζει στο εξωτερικό, διαθέτει ένα λόγο κοφτερό, και, από ότι φαίνεται, έχει ένα λαμπρό μυαλό, ικανό να συλλαμβάνει πραγματικότητες, να τις αναλύει και να συνθέτει θεωρία. Ιδιότητες που ομολογώ με κάνουν και υποκλίνομαι! Ιδιότητες, επιπλέον, που το διεφθαρμένο μας κράτος και η καθυστερημένη κοινωνική συνείδηση της πλειονότητας των συμπολιτών μας ούτε αντιλαμβάνονται, ούτε εκτιμούν, ούτε και επιβραβεύουν. Κλασικό παράδειγμα, ακριβώς πάνω στο θέμα που ανάρτησε η Elva.

Ένα ζωντανό και ολοκληρωμένο παράδειγμα για το πώς και το γιατί φεύγουν τα καλύτερα μυαλά μας στο εξωτερικό και ερημώνει ο τόπος. Και ενώ σηκώνουμε θρήνο για αυτό το τεράστιο ζήτημα έρχεται  ο CsLaKonas και μας λέει -με το στόμα του Γερμανού βέβαια- ορθά κοφτά: "να πάτε να γαμηθείτε!" Κοντά στα άλλα και γιατί δεν του δόθηκε κίνητρο να παραμείνει εδώ, να αποκτήσει προοπτική εδώ, να κερδίσει μια θέση για τα όνειρα του εδώ! Και σε ένα βαθμό έχει δίκιο.

Μέχρι ενός σημείου όμως. Και αυτό το σημείο έχει αρχίσει να τον ξεπερνάει επικίνδυνα. Δεν είναι όλα τα δάχτυλα του χεριού μας ίδια, ούτε και έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες τις ίδιες ευθύνες για αυτό το τερατώδες πελατειακό μόρφωμα που παίζει το ρόλο κράτους στην Ελλάδα. Μερικοί μάλιστα δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη είτε γιατί δεν έβαλαν ποτέ το δάχτυλο στο μέλι, είτε γιατί το πολέμησαν και το πολεμούν με κόστος προσωπικό και οικογενειακό, μερικοί αντέχοντας  ακόμα και σήμερα να σηκώνουν τα 85 τους χρόνια και να τα κατεβάζουν στο δρόμο -ναι στο Γλέζο αναφέρομαι που σε κάποιο άλλο του σημείωμα μικρόψυχα, επιπόλαια και χαζά προσπάθησε, ο CsLaKonas, να απαξιώσει. Για όλους αυτούς δεν είναι απλά άδικο να απευθύνει τον ισοπεδωτικό του φιλιππικό, ο φίλος με το "γερό" μυαλό αλλά και με τα 25, μόνο, χρόνια. Είναι ανέντιμο και απίστευτα φτηνό.

Να είσαι καλά λεβέντη μου κι εκεί που είσαι. Να σπουδάσεις καλά και να μπορέσεις να γίνεις χρήσιμος στον εαυτό σου, στην οικογένειά σου και άμπωτες, και στην πατρίδα σου. Προσδοκώ ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από την οργή σου για σένα και για όλους μας, αν και εφόσον -τώρα είναι η στιγμή να το πω- προστατέψεις τον εαυτό σου από την μικροαστική επιπολαιότητα και βιασύνη.

Αν δεν δεις και δεν καταλάβεις ότι στην -διανοητική- κατάσταση που είσαι τώρα, είσαι λουκουμάκι για όλους αυτούς που η δουλειά τους είναι να διαβρώνουν την κοινωνία μας, να την εκμαυλίζουν με κάθε τρόπο και να διαιωνίζουν την φύση του ελληνικού κράτους έτσι ακριβώς όπως το περιγράφεις. Μπορεί να σε πληρώσουν καλά για αυτό, με κολακείες, τιμές ή και χρήματα. Μπορεί και να σου αρέσει αλλά την ταυτότητα σου, την ψυχή σου, θα τη χάσεις.

Ευελπιστώ να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για ένα κείμενο αγάπης που προσδοκά σε φιλία και αλληλοσεβασμό. Όσο είναι δυνατόν
Δημοσίευση σχολίου